• Lo hizo durante la homilía de la misa que celebró en la catedral de Santa María, en la ciudad australiana de Sidney.
• Aseguró que "los responsables deben ser llevados ante la Justicia".
• Estas fechorías "constituyen una grave traición a la confianza y merecen una condena inequívoca".
• El Papa Benedicto XVI reconoce "la vergüenza" que siente la Iglesia Católica por los abusos de menores cometidos por algunos sacerdotes y religiosos en Australia, y aseguró que "los responsables deben ser llevados ante la Justicia". Benedicto XVI hizo ese reconocimiento y condena durante la homilía de la misa que celebró en la catedral de Santa María de la ciudad australiana de Sidney, donde participa en la Jornada Mundial de la Juventud.

-El Papa designa a Madrid como la próxima sede de la Jornada Mundial de la Juventud

Det handlar om kunsten å høyre, å lytte, i dag. Mange tenkjer at det må vere vanskeleg å tale, å preike, men faktisk er det mi røynsle at det er vansklegare å lytte; vansklegare å sitje i skriftestolen enn å stå på preikestolen!

Å lytte krev stor konstentrasjon, om tankar som tilhøyrer ein annan, andres tankar som du skal ta inni ditt sinn, inn i deg sjølv. Det krev at du opnar deg, at du legg merke til noko utanfor deg sjøv, noko som forandrar deg sjølv. Som kanskje snur opp ned på dine tankar og forestillingar…  Du kan høyre - utan å høyre. Du kan sjå utan å sjå .

Du kan gå til messe, lytte til lesningane, delta i bønene,  resitere din rosenkrans - utan å vere tilstades, utan å verkeleg lytte på orda. Vi kan ikkje alltid få med oss alle orda, det er klart, vi er ikkje alltid like opplagte, like freshe; då skal vi sjølsagt be våre bøner, likevel, delta i messa, likevel.  Då er det sjølve viljen og intensjonen som tel. Og ofte forstår vi det vi har høyrt, det vi har bedt, det vi har lært seinare, i ettertid.

Men sjølve den lyttande, opne grunn-innstillinga kan vi ikkje gi opp! Å vere kristen, er å vere disippel, ein som lyttar og lærer. Ein læresvein.  I dåpen og i ferminga blir vi opna for Gud. Presten krossar munn og øyrer og seier: Effata! Opne deg opp! Bli eit ope menneske, ope mot andre, ope mot verda, ope mot deg sjølv, ope mot Gud!

I Bibelen er også det å høyre, å lytte, det same som å lyde - å lytte/å lyde, det er same ordet. Å lytte er å ville la sitt liv råde av det du høyrer. Å lytte er å handle! Den gode lyttar, den gode tilhøyrar, den gode høyrar, er den som handlar etter det han høyrer!  Det mennesket som er viljug til å la sitt liv og sine handlingar råde av Gud, er den som høyrer på den rette måten. Å berre høyre, la orda passere,  eller berre smake på dei og så¨spytte dei ut, eller gløymd dei etter ei stund, når du får andre ting å tenkje på - det er den overflatiske lyttinga. Det er ”ordet som falt ved veikanten”, som fuglane åt opp; det er ordet som ”falt på steingrunn hvor det knapt fantes jord”… som visna ”fordi det ikke hadde slått rot”; det er ordet som fall blant tistlar ”som skjøt opp og kvalte det”. Det er den ”dårlege jorda” for Guds såkorn, for Guds ord, for Guds tale!

”Den gode jorda” - det er det sinnet, det hjarta, som er ope, som mediterer, som tenkjer over, som lar ordet påverke livet. Ikkje at du alltid fortår det, ikkje at du alltid greier å gjennomføre det, men at du vil det, ynskjer det, er opne for det. At du ikkje gir opp. Den gode jorda er den tålmodige jorda som tar vare på såkornet i godevêr og i uvêr.

Den gode jorda - det lyttande, lydige, opne menneske - det er er ikkje minst Guds mor, Maria! Ho som gøymde engelens ord i hjarta sitt og ”grunnna på dei”. Ho som var lydig, som sa: ”Ecce, ancillia Domini”(”Sjå, eg er Herrens tenarinne”), ho som let heile livet sitt bli prega av det kallet ho fekk, av det ordet ho høyrde! Ho fylggde han som er Ordet, Jesus Kristus, heilt til vegs ende, heilt til ho stod under krossen.

Å vere open for Guds ord, er å vere forberedt på noko uventa og nytt; ordet kjem som engelen kom til Maria: plutseleg stod han i døra og sa: ”Ave, Maria, Dominus tecum!” (”Ver helsa, Maria, Herren er med deg!”). Gud vil tale noko til deg i dag - gjennom Ordet i Bibelen, i lesingane, i kyrkja  si  lære og undervisng. Gud talar også gjennom andre, gjennom ting som skjer. Kva vil han med livet mitt no? Kva vil han med den katolske kyrkja i Noreg no? Det er ein ny og spennande tid på mange måtar. Kva vil han med kyrkjelyden her i ”Vår Frue”  no?

Å høyre, det er å vende seg til Gud med heile livet sitt og med kyrkja sitt liv, og seie:

”Lær meg å kjenne dine veier/og gå dem trøstig, skritt for skritt./ Vis meg at hva jeg fikk i eie/er borget gods og alt er ditt./Men vil din sterke hånd meg lede/jeg aldri feil på målet ser/og for hvert håp som falt her nede/får jeg et håp i himlen mer”

Herøyspelet, det historiske spelet som vert framført her på den gamle kykjestaden, minner oss om den fyrste brytingstida mellom norrøn tru og kristendom, mellom heidendom og kristendom, mellom Thor og Kvitekrist; den strålande, sigrande Kristus, han som hadde atterløyst veda og vunne over fordervsmaktene- synda, døden og demoniet – med sin død og si oppstode; han som sette seg på høgre sida åt Faderen og fekk all makt i himlen og på jorda. Hans velde kom til å strekkje seg heilt ut hit i dette havgapet.

Sjølv om det var tida sin skikk at hovdingen rådde og folket fylgde med, kunne ikkje trua ha festa seg og kyrkje blitt reist – og blitt ståande gjennom tusenåra! – utan at folket ville det og var med i det! Her vart folket døypte til forsaking og tru. Her vart Kristi levande nærvere feira i den heilage messa – slik det vart gjort i heile den kristne verda. Også Herøy kom inn i den store samanhengen.

Det spørsmålet som møter oss på denne gudstenesta er: Skal menneska som bur og arbeider her ute, framleis vere med i den samanhengen? Framleis lære trua på Kristus å kjenne? Framleis vedkjenne den trua? Dettte spørsmålet, denne brytinga, denne utfordringa, dette kallet er det som møter oss her i gudstenesta. Difor er gudstenesta det verkelege Herøyspelet; der spelar Kristus sjølv hovudrolla, Han som ”Kongen over kongane og Herren over herrane!”

Kva val er det vi står på, kva er det store spelet vi alle er med i? Det er spørsmålet om kven vi ottast og kva som gjer oss trygge; kva som er grunnen for livet vårt.

Kanskje den største kulturelle endringa dei seinare åra, særleg etter krigen, har vore dette: At det sjølvsagte livsperspektivet for alle, anten dei var aktivt truande eller ei, var at vi er skapte av Gud, at vi har eit evig verd, at vi alle skal fram for Kristi domstol – som skrive står: ”For meg skal kvart kne bøya seg og kvar tunge skal prisa Gud” (Rom 14,12/Jes 45, 23)! At det finst ei frelse og ei fortaping, ein himmel og eit helvete. Dette gav mennesket eit evig ansvar, eit høgt medvit om ansvar, som prega livet både i helg og yrkje, både på dekk og på kyrkjegolv, for å seie det slik!

Livsperspektivet var altså: Verda og vi er skapte av Gud, mennesket har ei udøyeleg sjel, livet har eit evig mål. Og difor: ”Kva gagnar det eit menneske om han vinn heile verda, men taper sjela si?”

Brør og systre: Kvar vart det av dette livsperspektivet? Eg er redd at svært mange vaksne menneske i dag, også på det tradisjonelt kristne Sunnmøre, har forlete det, ikkje står ved det, eller ikkje held det ved like, ikkje tek vare på det. Og det vi ikkje tek aktivt vare på, det misser vi til slutt. Kanskje Herren, den levande Gud, ser utover dei velståande Sunnmørsbygdene i dag og seier: - ”Dei har alt fått si løn”!

Brør og systre: Vi skal ta i mot Guds velsigningar, men vi skal fyrst og fremst ta i mot Gud sjølv! Alt det vi så lett set vår lit til - det er så sårbart, det kan ikkje bere livet vårt når de røyner på, vi får det ikkje med oss om vi bygde kistene like store som husa vi bur i! Jesus seier, i dag, i Evangeliet: ”Ver ikkje redde, de er meir enn mange sporvar”! Sporvane er i Guds omsorg, dei er frie og lette; vi er meir enn mange sporvar, vi er kalla til å vere Guds born! Den store rikdomen og den store fridomen er å vere Guds barn! ”Guds barn eg er – med undring eg enno det seier!”

Den store rikdomen, både personleg og kulturelt, er å tru det eg las i den bibelske salmen i morgonbøna i dag tidleg:

”Lov Herren, mi sjel! Stor er du, Herre, min Gud! I høgd og herlegdom har du kledt deg, ljoset er kappa du sveiper deg i. Du har spent himlen ut som ein teltduk... du gjer skyer til di vogn, og fær fram på vengene åt vinden... Du grunnla jorda...Havdjupet gøymde henne som ei kappe, vatnet stod over fjella. Men dei.. laut røma for ditt toremål: Det steig over fjell og seig ned i dalar.. Du let kjelder strøyma fram i dalane, bekker renn mellom fjella.., Der har fuglane under himlen reir, dei syng mellom greinene”! (Sal 104)

Det er denne livskjensla og livsgleda Jesus lærer oss i Evangeliet i dag. Det er denne Guds skaparomsorg eg vil leve i som mennske, alt anna er oske og støv. Og eg vil ikkje misse det, ikkje evig tape det. Det er livsalvoret, det er det eg er redd for. Alt anna er ”peanuts”, for å seie det slik. ”Dersom Gud er for oss, kven kan då vera mot oss?” (Rom)

Kjære vener! Kanskje skulle vi skrive endå eit Herøyspel; det som handlar om den brytingstida det norske folket og Herøyfolket er inn i no? Skal kristen tru og etikk halde fram, eller skal det bli borte? Dette er ikkje lenger hovdingane si sak, eller politikarane si sak: Det er mi og di si sak!

Difor: måtte det tone utover øyane og bygdene her frå denne spelestaden, frå denne kyrkjestaden; slik vi vi song i inngongssogen:

Kom kvar og ein, søk saman der/ Guds ånd og ord er framme// Den som i Herrens hender er/skal aldri bli til skamme!