Un point négatif, site entièrement en anglais et il n'est pas pour l'instant destiné aux européens.

site : Crumpler Bags

Sources : Richcommerce

Það var kominn miðvikudagur og heldur farið að draga af mannskapnum...  við fengum nokkrar mín til að borða og pilla okkur út í bíl.  Við höfðum verið látnir vita að við ættum að ganga frá dótinu okkar því að þetta var síðasta nóttin okkar þarna, næsta nótt yrði úti undir berum himni og svo færum við í eitthvað neðanjararbyrgi.  Jono var með léttar ógnanir í morgunsárið, rétt svona til að fá blóðið í gang.  Stefnan var tekin á einhverja sundlaug sem ég veit ekkert hvar var en Erle var með þessa líka rosa kortabók til að rata þangað... og það tókst :/  Við mættum á staðinn og hittum þéttvaxna köfunarkennarann okkar Goodman.  Okkur var öllum smalað saman inní herbergi sem var ca 20 fermetrar og þar fengum við fyrstu kennslustund í að ljúga.  Við áttum að fylla út umsókn þar sem var farið í gegnum hvort við værum með einhverja sjúkdóma eða eitthvað, ef við svöruðum einhverju játandi þá fengjum við ekki að kafa!  Það væri ekki gáfulegt að svara einhverju játandi.... því þá færum við EKKI að kafa.... og svo rétt að benda á að ef við svöruðum öllu neitandi þá væri ekkert því til fyrirstöðu að við færum að KAFA :D  Essy sagði "já, en ég er með astma, á ég þá að merkja við það?", svar: "já, ef þú vilt ekki fara að kafa, ég tek því sem svo að þetta hafi verið fræðileg spurning hjá þér".  Við fórum létt í gegnum byrjunina á efninu .... sem við vorum að sjálfsögðu ÖLL búin að læra "by heart" (viðfengum efnið daginn áður en við fórum út).  Við vorum látin taka einhver próf úr efninu, sem við að sjálfsögðu eisuðum... þar sem kennarinn fór út úr herberginu á meðan við vorum að taka þau... og lokaði hurðinni :D  (it's not cheating if you don't get caught).

Eftir þessa þolraun (þ.e. að geta haldið sér vakandi í gegnum þetta) fórum við í laugina, skítköld laug á ameríska vísu með minna klórbragði en kókið á skindibitastöðunum.  Við vorum látin taka eitthvað sorry ass sundpróf, basicly að athuga hvort við gætum synt yfir höfuð, og svo fórum við loks í að æfa okkur með köfunarbúnaðinn!  Það kom mér mikið á óvart hvað það var erfitt að anda í kafi í fyrstu, þetta er eitthvað sem ég hef leikið mér að gera síðan ég man eftir mér (ok, byrjaði á því 7 ára).  Það var líka töluvert erfitt að ná að halda jafnvægi með kútinn á bakinu og blý belti um mittið, ég var allan tímann dettandi fram og aftur.  Essý lenti í vandræðum með öndunina, strax við að anda að sér klórnum nálægt sundlauginni lenti hún í andnauð, kuldinn gerði það verra og ekki mikið svigrúm til að aðlaga sig að því að anda í kafi við þannig aðstæður.  Hún náði samt að klára allar æfingar sem ætlast var til, presturinn okkar náði því hinsvegar ekki!  Í hans bókum þykir það töff að labba á vatni, ekki lifa undir yfirborðinu í lengri tíma, hann afréði því að hætta allgjörlega við að kafa nokkuð!  Vegna þess hvað Essy hafði alltaf verið í miklum vandræðum þá fór ég alltaf til hennar, bæði þegar eitthvað bjátaði á og fylgdist vel með þegar Jono talaði við hana því það var ekki allveg í uppáhaldi og ég gerði það sem ég gat til að útskýra hvernig hún ætti að taka því sem þeir voru að segja við hana (jafnvel þegar þeir voru að rífa fötin hennar og hótandi því að velta skítakamri yfir okkur).  Eitthvað gekk þeim samt illa að fatta það strákunum og Jono tók mig afsíðis til að skamma mig fyrir þetta, hann skildi þetta einhvernvegin þannig að ég væri ekki að leifa þeim að sinna sinni vinnu sem þjálfarar ef ég væri alltaf að skipta mér af... ég gat ekki þrætt fyrir þetta... ég var að reyna að aðstoða þá með því að hjálpa henni :S  Ég tók refsinguna og hélt áfram að kafa.

Að þessum crash course loknum tókum við einhvern helvítis helling af loftkútum og köfunargræjum og hlóðum í bílana, hvíti van-inn var pak fullur.  Við keyrðum af stað að vatninu þar sem vð áttum að fara að kafa en stoppuðum við á matsölustað, þjálfararnir voru svangir og fóru inn til að fá sér að borða.  Við fengum að bíða úti í bíl og máttum ekki fara út!  Það var sjoppa við hliðina á matsölustaðnum og við reyndum að mana hvort annað til að stelast inn til að kaupa nammi og hafa einhversstaðar þar sem þeir mundu sjá (bara til að óhlýðnast og komast upp með það) en  það langaði bara einfaldlega engann sérstaklega til að leggja það á sig, við vorum mikið meira þreyttir en svangir og notuðum því tímann bara í að hvíla okkur og dunda okkur við að kópera self-test-in út köfunarbókinni sem við lofuðum að klára áður en við kæmum til baka daginn eftir.  Þegar þjálfararnir voru búnir að troða í andlitið á sér stukku þeir inní bílinn, rifu okkur út og skoðuðu okkur í krók og kima (tennur, vasa, hendur ofl) til að athuga hvort við hefðum ekki örugglega stolist í sjoppuna til að fá okkur nammi.  Þeir voru gríðarlega hissa þegar við sögðumst hreinlega ekki langað neitt í nammi og almennt bara vel haldin.  Við vorum öll rifin út og látin raða okkur upp við hliðina á sjoppunni í 90 gráðum upp við vegg.  Þar var farið yfir þetta og reynt að fá það útúr okkur hvort við hefðum nú örugglega ekki farið inn, við sögðum þeim að við hefðum rætt þetta en enginn nennt að gera neitt í því.  Ferðin hélt áfram....

Við keyrðum lengst út í sveit og vorum NÆSTUM komin á leiðarenda en komum að hliði sem var læst, svæðið var lokað og enginn svaraði í númerunum sem voru gefin upp á skiltunum.  Það var kominn tími fyrir sveitamanninn frá íslandi að blómstra (ég veit, ég hef búið í kópavogi næstum allt mitt líf....), ég fór og reif upp girðingastaur og færði grjót og keyrði svo bílana í gegn :D  Málið dautt og við mættir á svæðið, við fengum það verkefni að drífa allt draslið okkar á sinn stað, köfunargræjurnarniður að vatni og annan búnað þar sem við áttum að gista.  Þetta vatn var víst upptökustaður úr myndinni The Replacements (með Keanu Reeves) en ég held að það hafi ekki komið fram þar hversu kalt það er.  Eftir að okkur tókst að koma öllu á sinn stað var kominn tími á að drulla sér í köfunargallann, nýðþröngann blautbúning sem ég hélt að væri til þess að halda manni heitum... það bar ekki mikið á því.  Þegar menn voru að bagsa við að komast í alla múnderinguna var kallað á mig uppúr vatninu (ég var kominn í gallann og blýbeltið) og ég skammaður fyrir að vera með derring og alltaf að verja alla.  Fyrir vikið fékk ég að taka armbeygjur á bakkanum, í búningnum með grjót á bakinu þar til ég gat ekki meir.  Mér var svo bent á að enginn liðsfélaga minni virtist sinna því að styðja mig, verja eða aðstoða.

Köfunin var erfið, þrátt fyrir að maður hafi verið farinn að venjast því að anda í kafi í sundlauginni þá var það töluvert auka sjokk að fara í ískalt vatnið og svamla þar með fiskunum, auk þess var vinstri öklinn á mér orðinn töluvert bólginn og aumur eftir hlaupin daginn áður og gat þar með varla beygt hann hvað þá að nota hann til að synda með blöðkunum.  Þrátt fyrir að ég hafi átt við erfiðleika að stríða í köfuninni þá var það ekkert við hliðina á Essý, strax þegar hún fór í vatnið var það augljóst að þetta mundi verða vandamál, hún átti hrikalega erfitt með öndunina og var komin í allgjört panik áður en hún fór í kaf.  Á endanum komst hún niður á botn vatnsins og byrjaði þar að fá hrikalegt astma kast og rétt komst uppá yfirborðið og var þar dregin að landi af kennaranum þar sem Earle, Jono og Soule tóku við henni.  Þetta varð að versta astmakasti sem hún hefur nokkurntíman fengið og þjálfararnir voru í allgjöru paniki og þar sem ég hafði verið tekinn eintali skömmu áður fyrir að vera ekki að leifa þeim að sinna vinnunni sinni gagnvart henni þá fór ég ekki upp til að tjékka á henni :(  Þegar Essý var búin að ná sér (eftir ca 20 mín) funduðu þjálfararnir um málið og ákváðu að hún fengi ekki að taka frekari þátt í neinni köfun eða neinu slíku (Essý ekki sátt).

Köfunin sjálf var skemmtileg (fyrir utan ökklann auðvitað), við biðum á botninum í kringum fleka sem var þar sem við gerðum æfingar á milli þess sem við reyndum að kýla fiska sem voru að athuga hvort við værum einhverskonar matur og reyndu að narta í okkur.  Flekarnir voru á mismiklu dýpi og við gerðum æfingar til að æfa viðbrögð við allskonar aðstæðum (verða loftlaus, þurfa að vatnstæma gleraugun ofl).  Þessar æfingar voru ekki neitt sérlega líkamlega og tóku gríðarlega langann tíma... semsagt KALT!!!!  Við vorum í vatninu líklega frá ca 17 til 24, eftir það fengum við að komast uppúr og úr gallanum... ekki í föt samt :/  Á sundskýlunni fengum við reiðilestur frá Jono um það hvernig við værum ekki að vinna saman og ekki að hugsa útfyrir kassann, sem verðlaun fengum við að bakka nær og nær vatninu (við vildum ekki fara í það aftur og það sérstaklega ekki á sundskýlunni), á endanum skipaði hann okkur svo að drulla okkur útí vatnið og setja hausinn á kaf.  Eftir það skammaði hann okkur soldið meira og lét okkur svo synda HLJÓÐLAUST að fleka sem var ca 50 metra útí vatninu og til baka aftur.   Það var mirkur, okkur var kalt, við vorum þreyttir, við vorum niðurlægðir, svangir, þyrstir og svo skipað að stoppa við bryggjuna og troða marvaða í einfaldri röð.  Jono skammaði okkur meira og vorkenndi sjálfum sér talsvert fyrir að þurfa að leggja svona mikið á sig til að fá okkur til að vinna saman sem hópur.  Næsta verkefni var að kafa niður á botn (5-6 metrar í niða mirkri), finna stein og leggja á bryggjuendann.  Þegar því var lokið fengum við meiri skammir.... og sækja annan stein!  Svo máttum við koma uppúr og hrúga okkur saman til að ná einhverjum hita aftur.  Okkur var gefinn tími til að ræða málið og átta okkur á því hvað við ætluðum að gera til að vinna betur saman, niðurstaðan var sú að strákarnir ætluðu að reyna að fara að gera það sem ég bað þá að gera og koma til mín og ræða málin ef þeir voru með einhverjar tillögur.  Jono tók þetta gilt og leifði okkur að fara að varðeldinum sem búið var að kveikja fyrir okkur, þar fórum við úr sundfötunum og reyndum að hlýja okkur á eldinum (Essý fékk frekar "lítið útsýni" þar sem karlmennskan var í lágmarki í hópnum á þessum tímapunkti).  Eftir að við fengum smá hita í kroppinn fengum við drykki og einhvern smá mat fórum við að læra patroling í hópum þar sem gengið er í ákveðnum munstri og haft samskipti með táknmáli eins og herfylkingar nota til að ferðast á óvinasvæði.  Við Ísak vorum orðnir heldur framlágir og sáum um skemmtiatriðin af þeim völdum, við gátum ekki staðið kjurrir í nema 1 mín áður en við sofnuðum standandi og ultum útum allt, við þurftum reyndar ekki að stoppa til að sofna þar sem amk ég sofnaði nokkrum sinnum á göngu.

Að patroling loknu kenndi Soule okkur að tjalda.  Til þess var notaður dúkur, band og hvað sem maður fann á svæðinu (tré, steinar, sprek, laufblöð og fleira).  Við tjölduðum við eldinn til að fá hitann en í fávisku okkar snérum við tjöldunum vitlaust og voru því tjöldin ís köld þar sem hitinn fór eitthvað niður fyrir 5 gráður þessa nóttina.  Ég var btw ekki með svefnpoka þar sem ég gerði ekki ráð fyrir svona gistiaðstæðum og glamraði tönnunum alla nóttina þrátt fyrir að knúsa master pastor eins innilega og ég mögulega gat (karlmannlegasta spoon sem ég hef verið partur af... ég vaknaði ekki með morgun bonerinn það skiptið).  Þegar það var kominn tími á mig að standa vakt (já, vakt eins og vanalega) og ég var því feginn!  Ég fór út og fann þar Essý, liggjandi við eldinn.  Ég lagðist þar líka og reyndi að halda áfram að sofa þar fram á morgun...

Para surpresa de alguns, só um post dentre os 10 mais é dedicado a Reinaldo Azevedo. E o post sobre Nariz Gelado ganha dele. Quem diria! :)

.

Click HERE

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

]]> http://neferliliefashiontrends.wordpress.com/?p=1034 Fri, 11 Jul 2008 15:18:36 +0000 A.C http://neferliliefashiontrends.wordpress.com/?p=1034 Une fois n'est pas coutume, Branding Styles s'arrête cette semaine, grâce au site Orserie, chez un chausseur à la renommée internationale : Robert Clergerie . Depuis 1981, la ligne Robert Clergerie pour femme se définit par sa simplicité, son design épuré et sa qualité. Voyons voir ce que la prestigieuse enseigne nous réserve pour l'hiver 2008/2009.

La ligne Staël se compose de chaussures à talons en bois de 7,5 cm de hauteur. Le modèle Signal attire particulièrement l'oeil par son raffinement et le subtil mélange entre la modernité et le traditionnel qu'il incarne. Parfait pour accompagner le retour de la jupe plissée façon college britannique ! (Cf. http://brandingstyles.com/2008/05/16/old-school/)

Pour celles qui préfèrent garder les pieds plus près du sol, Robert Clergerie propose cette élégante paire de bottes dotée d'un talon d'un centimètre et baptisée Fan. Nul doute que vous deviendrez fan, vous aussi, de son allure, de ce veau velours gris délicat et de sa juxtaposition avec le satin.

Les accessoires ne sont pas en reste comme le prouve ce sac répondant au nom de Titan qui colle parfaitement à la tendance du maxi-sac...

Desde o início de julho, a audiência do blog baixou um pouquinho relativamente à média que vinha mantendo nos meses anteriores.  Atribuí isso às férias de meio de ano (na melhor das hipóteses...).   :)

Eis que ontem, do nada, o blog bate o recorde de acessos diários.

Vá entender!

The storyline is SO good, it's interesting, intriguing, has twists, and is the kinda show that makes you keep wanting to watch it. I only just finished watching every episode tonight which is why I'm so excited. The ending so was fantastic, it was HUGE! With the biggest WHAT?!NO!!IT CAN'T BE!! situation EVER!

It's based in far future Japap, around 2030, and is about Public Security Section 9. It's basically a crime show, with emotional character building and connecting episodes. It's episode structure is the same as most shows with a key storyline in some episodes (complex episodes) and then other stand alone episodes (stand alone episodes). The key storyline is based around The Laughing Man case. In which a master hacker 6 years beforehand commited several crimes that puzzled everyone. No one was ever convicted, there was hardly any evidence...it was basically just a big WTF. But then it all comes to light again, and as section 9 investigates everything starts to make sense, but not easily of course. Lots of stuff happens in each complex episode that'll keep you guessing and guessing till the next one.  GHOST IN THE SHELL ROCKS! I'm buying season two ASAP!

Verdict: 10/10

de este ultimo, un amigo llego a pensar que era africano, :-D, mi amigo se pego despues el alcachofazo, cuando le presentaron una caratula de este cantante.

Et apparemment il fait fureur. Il faut dire qu'il était accompagné de mini-pots de confitures typiques de la région, le mari de Ruth a dû pousser des cris de joie. Comment ça "Lydia elle sait comment mettre tout le monde de son côté ?" Oui. Et alors ? :)

Alors voilà... pour ceusses et celles que cela intéresse...

Sac Sophie de Julie Anderson, autrefois accessible sur MagKnits mais Bulle explique très bien comment faire.

Laine Antique de chez Fonty (géniale pour le feutrage), tricotée en 5 mm et trouvée chez Elodie.

La suite bientôt. Et Berlin c'était top !

]]> http://salkavalka.wordpress.com/?p=20 Tue, 08 Jul 2008 18:29:53 +0000 salkavalka http://salkavalka.wordpress.com/?p=20 Varenda dag nuförtiden verkar tillägnas något syfte, det ena underligare än det andra. Allt ifrån kanelbullens dag till en köpfri dag. Det sistnämnda en ganska konstig dag för oss som har mindre pengar än månad. Men på nu på lördag, den 12e juli 2008, kommer en kampanjdag för Malmö 26. En dag att ta på allvar för alla oss som arbetar med markservicen i det här samhället. För den strid som just nu utspelar sig kring 26 strejkvakter i Malmö är en utmaning mot allas våra livsvilkor.

Det började med att en anställd vid sushi-köket Izakaya koi blev misshandlad av sin chef under en så kallad inspirationsresa till London. Som om detta inte vore nog blev han därefter omedelbart uppsagd. Det säger sig självt att denna uppsägning saknade giltig grund. Arbetsköparen Henrik Siebert är en av alla dessa småpåvar till småföretagare som tror att arbetare är egendom att fritt förfoga över. Att Henrik med sin ärvda rikedom inte skulle ha rätt att utsätta personalen för fysiskt våld, eller säga till dom att gå från den ena dagen till den andra, verkar verkar inte ha funnits i hans begreppsvärld.

Det är som vi alla vet en borgerlig offensiv på alla plan i samhället just nu. I allt från politikernas talarstolar till pophögerns bloggar och på dom stora tidningarnas ledarsidor hörs samma tjatiga mantra. Frihet-avreglering-marknad-småföretagare. Man hade gärna skitit i allt detta tråkiga och uppblåsta skitsnack och stängt sina öron. Men tyvärr är det ju så att allt pratet bara är ett försök att rättfärdiga en konkret politik. En politik direkt riktad mot oss. Genom att säga emot på arbetsplatserna hotar vi friheten. Företagarens frihet att bestämma, pengarnas frihet att obegränsat flyta ovanför våra huvuden. Allt mer ifrågasätts vi. Om vi inte har råd att betala marknadshyror, är det då inte egentligen vårt eget fel att vi hamnar på gatan? Var och en får ta konsekvenserna av sina egna val. Att dom ekonomiska och sociala vilkoren från början ger oss olika utgångslägen är ofint att nämna. Någon skulle kunna få den uppfatttningen att du tror att det finns sociala strukturer och inte bara individer, och det utesluter dig från alla moderna diskussioner.

Vad har nu allt detta med konfikten på Isakaya koi i Malmö att göra? Allt. För det skulle inte bara visa sig att Henrik Siebert vägrade all dialog med den anställdes organisation, så att konflikten till slut ledde till blockad av hans verksamhet. (I detta fall handlade det självklart inte om att Siebert fick ta konsekvenserna av sitt hänsynslösa och brutala agerande, utan om den hemska fackmaffians orimliga krav). Det skulle också snart bli uppenbart att hela det etablerade samhället slöt upp på hans sida.

Situationen borde vara enkel och glasklar. En arbetsköpare ska inte få misshandla en arbetare i Sverige 2008, lika lite som han får avskeda anställda utan giltig grund. Men det är i teorin. Det som faktiskt hänt hitills är följande. Åtalet mot Sibert angående misshandel har lagts ner. I klassdomstolen AD lades skulden på den anställde. Läs: slaven käftade emot ju. När fackförbundet SAC genomförde en blockad mot restaurangen, en helt normal facklig åtgärd varslad på normalt sätt, ringde Siebert med anhang till polisen.

Och här börjar det verkligt absurda. Malmöpolisen bryter högtidligt, och med kommunpolitikernas goda minnne, mot den grundlag dom får betalt för att skydda. Dom inte bara lägger sig i och väljer sida i en facklig konflikt, dessutom går dom in med våld mot strejkvakterna. Vad har strejkvakterna då gjort för att provocera fram detta? Har dom slagits? Nej. Har dom kastat sten? Nej. Dom har utövat sin fackliga rättighet att hindra strejkbryteri genom att stå ivägen för svartfötter. Sedan 30-talet har det varit tillåtet att hindra strejkbrytare på detta sätt (moraliskt har det alltid varit, och kommer alltid att vara rätt).

Men polisen häktar 26 personer för ohörsamhet. Är det frågan om ohörsamhet? Knappast. Brottet ohörsamhet består i att vägra efterkomma polisens order, till exempel att stå kvar som folkmassa när polisen ger skingringsorder. Men i detta fall är det fråga om en grupp poliser som lägger sig i en facklig konflikt och alltså själva bryter mot både grundlagen och mänskliga rättigheter. Varför skulle organiserade arbetare låta polisen avgöra vem som har rätt i en facklig konflikt? Det är orimligt. Men Malmöpolisen är så säkra på sin rätt att vara politisk polis och styra och ställa även på arbetsmarknaden att dom alltså sätter 26 personer som deltagit i blockaden eller befunnit sig i dess närhet i häkte.

Inte ens här stannar det. En åklagare är dum nog att väcka åtal i allmän domstol för dom brott polisen diktat upp. En ytterst märklig förundersökning presteras där man lyckas undvika att nämna det viktigaste: att det pågått en facklig konflikt, och att det är denna polisen ingripit i. Detta är något hittills okänt på svensk arbetsmarknad, att behandla en varslad facklig åtgärd som ett brottmål.

Hur det kommer att gå i tingsrätten återstår att se. Det blir mycket intressant att följa den i höst, jag upmanar alla i Malmötrakten att gå dit och lyssna. Sjävklart finns klassamhället även inne i rättssalarna. I tingsrätten sitter fritidspolitiker som nämndemän. Hur det går i rättegången är givetvis av största principiella betydelse. Ska våra fackliga rättigheter finnas i praktiken eller bara på pappret? Ska staten kunna lägga sig i fackliga konflikter som här skett? Är Sverige i praktiken en polisstat? Alla dessa frågor ställs i blixtbelysning.

Hur det går i rättegången har däremot ingen avgörande betydelse ute i verkligheten. Hur mycket staten än intervenerar, högeraktörer i poliskåren och åklagarväsende tar lagen i egna händer eller socialdemokrati och majoritetsfack tigande samtycker, så ändrar det inte verkligheten. Våld och hot mot anställda, hänsynslöst utnyttjande av slavarbetare, det är en del av verkligheten 2008. Där sitter borgerligheten och stödäter för slavdrivarnas rätt. Där sitter välavlönade ledarskribenter, som borde vara jävligt tacksamma över det välstånd arbetarna åstadkommit åt dom, och skriver av dom upprörda småföretagarnas ojande om maffiametoder. Där agerar polisen och politikerna som om det åter var 1920-tal. Och det är det på sätt och vis. Vi har inte fått våra rättigheter i present av en milt leende överhet. Vi har erövrat dom, och måste på nytt erövra dom gång på gång. Vi har inte det där berömda och avgudade valet. Verkligheten är som den är. Därför kan en öppen kriminalisering av facklig verksamhet bara leda till hårdare och mer öppna strider på arbetsmarknaden.

I detta läge behöver vi komma samman som klass. Alltså sluta se oss som enbart individer och visa aktiv solidaritet med dom åtalade strejkvakterna. Det är inte bara deras rättigheter som nu ifrågasätts. Det är inte bara dom som står inför rätta. Det är alla arbetare som ser på sig själva som något annat än slavar. Och slavar är det sista vi är. Tillsammans besitter vi en enorm makt. Det är vi som bestämmer om bussarna ska gå, om varor ska komma fram, om något ska produceras, helt enkelt: borgerligheten är utlämnad till vår kollektiva nåd. Detta talas inte så ofta om idag. Men tiderna hårdnar. Priserna stiger, lönerna följer inte efter, vår självklara rätt till god vård, bra skolor och bostäder vi har råd med ifrågasätts. Att i ett sådant läge skicka polisen på strejkvakter är att utmana ödet.

Det finns många sätt att stödja kampanjen Malmö 26. På lördag kan till exempel alla som har bloggar hänga på kampanjen genom att informera om det som hänt. Vi kan prata med våra arbetskamrater och grannar. Motkraft har en sms-insamling där man kan skänka pengar till kampanjekostnader och eventuella böter. En t-shirt som stödjer kampanjen finns att köpa. Man kan dela ut flygblad eller ordna stödfester och informationsmöten. Bor man i Malmö och gillar sushi kan man låta sig bjudas på gratis sådan på lördag, samtidigt som man uppdaterar sig om läget. Platsen för detta blir givetvis Lilla Torg.

So, yeah, I need help.  XD

I intend to find a position such that I win by acclamation, as I would surely lose in a contest.  XD

Anybody got any suggestions/help/volunteer offers? XD

 Et comme c'est un sac pour la couture, ... Cécilou avait tout prévu pour le garnir : du tissu, une pochette d'aiguilles et une boîte rétro métallique Gütermann avec 3 bobines de fil à l'intérieur .... Wow je suis plus que gâtée !