<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="wordpress.com" -->
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	>

<channel>
	<title>tragicomedia &amp;laquo; WordPress.com Tag Feed</title>
	<link>http://wordpress.com/tag/tragicomedia/</link>
	<description>Feed of posts on WordPress.com tagged "tragicomedia"</description>
	<pubDate>Sat, 26 Jul 2008 06:29:46 +0000</pubDate>

	<generator>http://wordpress.com/tags/</generator>
	<language>en</language>

<item>
<title><![CDATA[Núcleo de teatro experimental do Sesi apresenta:Desatino]]></title>
<link>http://liriourbano.wordpress.com/?p=74</link>
<pubDate>Wed, 16 Jul 2008 18:11:02 +0000</pubDate>
<dc:creator>Suzana Nogueira</dc:creator>
<guid>http://liriourbano.wordpress.com/?p=74</guid>
<description><![CDATA[
]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://liriourbano.files.wordpress.com/2008/07/desatino.jpg"><img class="aligncenter size-full wp-image-73" src="http://liriourbano.wordpress.com/files/2008/07/desatino.jpg" alt="" width="430" height="600" /></a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[O Banheiro do Papa.]]></title>
<link>http://desafogos.wordpress.com/?p=134</link>
<pubDate>Wed, 16 Jul 2008 06:06:29 +0000</pubDate>
<dc:creator>Bruno</dc:creator>
<guid>http://desafogos.wordpress.com/?p=134</guid>
<description><![CDATA[Será que é possível rir com uma tragicomédia sem um pouco de inquietação? O filme El baño del]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href="http://desafogos.files.wordpress.com/2008/07/sgfsagf.jpeg"><img class="alignleft size-medium wp-image-135" src="http://desafogos.wordpress.com/files/2008/07/sgfsagf.jpeg?w=300" alt="" width="300" height="242" /></a>Será que é possível rir com uma tragicomédia sem um pouco de inquietação? O filme El baño del Papa, de Enrique Fernández e César Charlone é precioso, consegue transmitir seu recado de uma maneira sutil. O Papa veio a Melo, uma cidade Uruguaia, em meados dos anos 80, fazendo com que seus moradores investissem todo seu dinheiro em uma recepção ao “santíssimo”.</p>
<p>O Brasil é os EUA da América do Sul, e é aqui aonde se compra o contrabando e o sustento de Beto (César Trancoso) que no decorrer do filme, entusiasmado com a visita do Papa a sua cidade, resolve aplicar todo o esforço em trazer mercadorias sob o aval da “alfândega” e montar um banheiro com o dinheiro conseguido para atender as necessidades fisiológicas do público papal. Mas no fim das contas, os 60.000 brasileiros esperados, não passaram de 300 e poucos gatos pingados.</p>
<p>O singelo do filme são observações subentendidas sobre o capitalismo, pobreza e sonhos. O esforço legítimo do trabalho, a relação entre pai e filha, o entendimento e o comprometimento entre todos. A família de Beto, seus amigos e a sociedade que o acolhe.</p>
<p>E, passada a mensagem, o filme rende algumas risadas, Beto com certeza tem boas idéias, e o final...</p>
<p><strong><em>Carmem, tengo una idéia!</em></strong></p>
<p>Nota 10!</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Adiós amor...]]></title>
<link>http://despuesdeasturias.wordpress.com/?p=232</link>
<pubDate>Fri, 04 Jul 2008 07:09:24 +0000</pubDate>
<dc:creator>Peter</dc:creator>
<guid>http://despuesdeasturias.wordpress.com/?p=232</guid>
<description><![CDATA[¿Qué se dibuja detrás de ese intento de sonrisa? Creo que tal vez es tu timidez característica]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">¿Qué se dibuja detrás de ese intento de sonrisa? Creo que tal vez es tu timidez característica… creo que quizá sea un suspiro sin aire convertido en un leve gesto de labios… y esos dos ojos, ¿qué es lo que intentan decir? ¿Sabías que una mirada dice más que mil palabras? Ese par de ojos no miente, yo lo sé… creo que son cónsules del corazón, pues casi a gritos me articulan lo que ocurre en ese músculo bendito.</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">¿Recuerdas la primera vez que nos vimos? Un abrazo selló nuestro saludo, un beso en la mejilla marcó una posibilidad un tanto descabellada… pero por la fe que le conferí a tus manos, pensé que era oportuno soñar otra vez… ese calor se me escapa ahora que escribo, y es que tu ausencia imprime en mi alma vivísimas cicatrices que iluminan mi obscuridad…</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">En la incertidumbre estuve sumido durante mucho tiempo, en esos días de soledad descubrí la verdad de muchas cosas… esos días marcaron mi futuro, me hicieron ser lo que ahora soy… y es que de verdad no guardo rencor alguno contra tu persona, es más, me hallo grandemente agradecido, porque gracias a ti cambié ciertas actitudes nocivas.</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">Antes evocaba tu imagen a cada instante, tal vez hasta jugábamos a <em>Romeo y Julieta </em>en algún sueño… pero te confieso que poco a poco, desde la última vez que nos vimos, las únicas veces que logro encontrarte, es al tomar café. Tu silueta se dibuja en la superficie vaporosa de esa bebida deliciosa, ese aroma a misterio lo llevo impreso en mi memoria, todo un universo se halla contenido en una simple taza de café…</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">A los días perdidos aún trato de encontrarlos, no sé la razón de su abandono, ¿dónde estarán? En los estáticos textos de mis prosas, escritos pretextos a mis actitudes, creí poseer miles de cosas, pero sólo eran polvo en ataúdes… y pedí perdón por errores que nunca cometí, todo fuera a salud de tu persona… quise hacer el mundo a tu medida, eso no se consigue en media vida…</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">Un poco de llanto adornará este triste documento, que sea testigo de un breve tormento. Siete pares de iris presenciaron el desempeño de dos individuos en una obra titulada “<em>Amor</em>”, resultó ser una tragicomedia con largas horas de sopor… ¿qué hacer si se juntan una <em>femme fatale</em> y un <em>casanova</em>?</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">Me está doliendo un corazón que no precisamente poseo, estoy sintiendo todos sus vuelcos y acelerones… ¿dónde quedó el mío? Meditabundo vago por unas calles viejísimas, tomando el café que te comentaba, en mi taza flotas dibujada, como tímida alma en madrugada…</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">Esos días de amor están ausentes de las páginas de la vida, las que siempre fueron un cúmulo de posibilidades, sabrá Dios si serán realidades… los caminos que tomamos son muy distintos, pero recordemos que siempre existen las encrucijadas… ¿nos volveremos a encontrar?</p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">
<p class="MsoNormal" style="text-align:justify;">Mientras el hilo de ese futuro se teje en el manto del presente y aunque mis manos se congelen de frío por soltar las tuyas… te mando el abrazo que nos quedó de la primera vez que nos vimos, y el sentimiento del beso que nunca nos dimos... y valientemente y de todo corazón te digo: “<em>Adiós amor</em> <em>mío</em>”…</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Estopa - Tragicomedia]]></title>
<link>http://mcartier.wordpress.com/?p=43</link>
<pubDate>Mon, 16 Jun 2008 18:34:26 +0000</pubDate>
<dc:creator>Cartier</dc:creator>
<guid>http://mcartier.wordpress.com/?p=43</guid>
<description><![CDATA[No es que los hermanos Muñoz, alias Estopa, sean, ni por asomo, mi grupo favorito. Pero hay cancion]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>No es que los hermanos Muñoz, alias Estopa, sean, ni por asomo, mi grupo favorito. Pero hay canciones que me gustan. Y mucho. Como esta.</p>
<p>Desde la primera vez que la escuché me dijo algo. Los cambios de ritmo, una letra buena, con alguna gran frase, y un buen ritmo en el estribillo. O será que la vida de todos es una tragicomedia, donde las penas y alegrías se juntan, se mezclan y acaban tiradas en cualquier vertedero, eso sí, después de habernos jodido y alegrado bien. O será que tus ojos me miraron...</p>
<p><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/5onTR5oLYAs'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/5onTR5oLYAs&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Rehab]]></title>
<link>http://tatudoerradofatima.wordpress.com/?p=33</link>
<pubDate>Wed, 04 Jun 2008 22:36:29 +0000</pubDate>
<dc:creator>tatudoerradofatima</dc:creator>
<guid>http://tatudoerradofatima.wordpress.com/?p=33</guid>
<description><![CDATA[Alunos prodígios da escola &#8220;Sou uma diva&#8221;. Neo-pimpolhos começando cedo, preocupados c]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Alunos prodígios da escola "Sou uma diva". Neo-pimpolhos começando cedo, preocupados com o charme. uuuuuuh.. tudo errado, fátima! Seria cômico, se não fosse trágico.. MAS, como isso acontece láaaaaaaaa do outro lado do mundo, não custa nada entreter-se com mais um absurdo.</p>
<p style="text-align:center;"><img class="aligncenter size-medium wp-image-34" src="http://tatudoerradofatima.wordpress.com/files/2008/06/susto.jpg?w=287" alt="" width="287" height="223" /></p>
<h2><strong>Irmãos de 4 e 9 anos fazem tratamento para parar de fumar</strong></h2>
<p style="text-align:justify;">Dois irmãos, de 4 e 9 anos de idade, estão em tratamento, em Taiwan, para parar de fumar. O pai dos meninos, na cidade de Gaoxiong, levou-os ao centro de reabilitação depois de perceber que eles roubavam seus cigarros e charutos.</p>
<p>De acordo com informações no site Ananova, o pai contou ao jornal China Times <strong>que já desconfiava do vício em nicotina dos meninos, mas a situação "é difícil de aceitar". ESPERTÃO!</strong></p>
<p>Os garotos admitiram que roubavam os cigarros e disseram que faziam isso porque o pai lhes parecia <strong>"charmoso" </strong>ao fumar.</p>
<p>No centro de reabilitação, o médico Xue Guangjie criticou o pai por falhar na continuação do tratamento. "Ele veio a apenas duas sessões, e a melhor maneira de resolvermos o problema de adição das crianças seria com o bom exemplo do pai", explicou.</p>
<p style="text-align:justify;">
<p style="text-align:justify;">L.Rrrrrrrrrrrrrrraul.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La Familia]]></title>
<link>http://elmonoloco.wordpress.com/?p=220</link>
<pubDate>Wed, 14 May 2008 10:27:27 +0000</pubDate>
<dc:creator>elmonoloco</dc:creator>
<guid>http://elmonoloco.wordpress.com/?p=220</guid>
<description><![CDATA[De las pocas películas que quedan por empaquetar en cajas, que deliberadamente he dejado en las est]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>De las pocas películas que quedan por empaquetar en cajas, que deliberadamente he dejado en las estanterías en previsión de poder ver antes de una posible inminente mudanza, elegí ayer “<strong><a title="Filmaffinity" href="http://www.filmaffinity.com/es/film799414.html" target="_blank">La Familia</a></strong>” de <strong><a title="Wikipedia" href="http://it.wikipedia.org/wiki/Ettore_Scola" target="_blank">Ettore Scola</a></strong>. Entre películas nunca estrenadas en España, y que el cine de Scola no es un cine comercial, es difícil hacerse con sus películas, con lo que raramente puedo acceder a toda su filmografía, como a la de tantos otros directores.  Ahora se han empezado a editar alguna de sus películas, pero claro, a precios blindados, a modo de cine exclusivo y residual a la vez, que es lo que tiene cuando no se trata de cine comercial.</p>
<p>Hace tiempo que vi “<strong><a title="Filmaffinity" href="http://www.filmaffinity.com/es/film655985.html" target="_blank">Una jornada particular</a></strong>”, una relación de 24 horas entre dos personas marginales en la época del fascismo italiano. El día de la visita de Hitler a Roma, solo dos personas permanecen en sus casas en una urbanización romana. Un ama de casa dedicada única y exclusivamente a su marido, el cuidado de sus numerosos hijos y el cuidado de la casa, y un periodista homosexual, perseguido por la represión fascista. <strong><a title="Wikipedia" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Sofia_Loren" target="_blank">Sophia Loren</a></strong> y <strong><a title="Wikipedia" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Marcello_Mastroianni" target="_blank">Marcelo Mastroianni</a></strong> en una película de una sensibilidad excepcional. Esta fue la película que me hizo captar el interés por Ettore Scola.</p>
<p> <br />
En “<strong><em>Una Jornada Particular</em></strong>” retrata la vida de estas dos personas durante 24 horas, mientras que en “<strong><em>La Familia</em></strong>” hace un retrato social de Roma, e íntimo de cada uno de los miembros de una familia italiana durante 80 años. Empieza y termina el film de forma magistral, cerrando el círculo. Comienza “<strong><em>La Familia</em></strong>” con una foto familiar, con el patriarca, el abuelo, presidiendo la foto, y con el protagonista, Carlo, recién nacido. Acaba la película con una nueva foto familiar, tras varias generaciones, 80 años después, tras la primera Guerra Mundial, el ascenso del fascismo, y la lucha por la reconstrucción social de Italia, con Carlo como abuelo, presidiendo la foto familiar.</p>
<p>La película, está íntegramente rodada en el interior de la casa familiar. Ni un solo plano exterior. Rodada en los <strong><a title="Wikipedia" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Cinecitt%C3%A0" target="_blank">estudios Cinecittá</a></strong> de Roma (una de las espinas clavadas que se me quedó al volver de Roma y no tener tiempo de visitar). Es una película de palabras, de relaciones humanas, de amores, de triunfos y fracasos de personas y de un país. Diferentes miembros de una familia se cruzan en un mismo espacio, en diferentes tiempos, con el pasillo frio, de una inmensa casa familiar como hilo conductor, testigo de vidas fracasadas, de amores imposibles, de nacimientos y muertes. Si bien la película está cerca de la representación teatral, el escenario, la casa, cobra vida a través del tiempo, representando el estado y la evolución de un país a lo largo de sus duros años. La casa deja de ser un mero decorado, para  convertirse en el propio país, en la Italia comprendida entre 1906 y 1986.</p>
<p>La música excepcional de <strong><a title="Armando Trovajoli" href="http://www.trovajoli.it/" target="_blank">Armando Trovajoli</a></strong>, me recuerda muchísimo a la utilización de las melodías de <strong><a title="Wikipedia" href="http://es.wikipedia.org/wiki/Ennio_Morricone" target="_blank">Ennio Morricone</a></strong> en muchas de sus películas. Una melodía emotiva para los momentos más intensos de emociones, y otra melodía más alegre. Hasta los tonos, el compas, la sensibilidad... Coetaneos de la misma profesión, en un mismo país. Era de esperar la similitud.</p>
<p>Tres hermanas condenadas a la soltería, fracasadas en vida amorosa, conocedoras de tenerse las unas a las otras y dependientes de esta última relación. Giulio, divertido, alegre, valiente. Sabe levantarse y recuperarse de la misma manera que fracasa estrepitosamente en sus aventuras en la vida. Carlo, profesor de literatura, al igual que su abuelo, pragmático, cobarde, gruñón, agota su vida casado con Beatrice, de cuya hermana permanecerá toda la vida enamorado. Al nacer Carlo, su abuelo le dirá a su padre: “<em>Carlo es palabra de raíz germánica, que significa hombre libre. Decídselo cuando sea mayor</em>”. Precisamente Carlo luchará en su vida por la libertad personal, rebelde de una sociedad conformista y sumisa, pero que irónicamente permanecerá siempre atado sus recuerdos, a un amor imposible que le torturará durante toda la vida.</p>
<p>“<em><strong>Durante estos años, cuando yo no pensaba en ti, y tu no pensabas en mi, hemos tenido momentos felices. Revivámoslos. Para ti será más fácil. Tienes los libros, la política… y sobre todo, les tienes a ellos. Yo estoy sola</strong></em>” le dice Adriana antes de abandonar una vez más la casa familiar después de una escena memorable en la que ya mayores coinciden solos en la casa, y con el silencio rememoran lo que fue y lo que podría haber sido. Recuerdos inexistentes de un amor perdido pero vivo. Todas las palabras que tienen que decirse después de tantos años sin verse, las dice el silencio, las miradas. Y al abandonar la casa, los mismos reproches de siempre.</p>
<p>La tragicomedia. El paso del tiempo. La vida y la muerte en su máxima expresión.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tragicomedia: Anton Maiden, el niño que quería ser como Bruce Dickinson]]></title>
<link>http://zurcheva.wordpress.com/?p=429</link>
<pubDate>Sat, 10 May 2008 20:42:09 +0000</pubDate>
<dc:creator>demonheart</dc:creator>
<guid>http://zurcheva.wordpress.com/?p=429</guid>
<description><![CDATA[Hoy vamos a hablar de la historia de un personaje querido y odiado dependiendo del sentido del humor]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Hoy vamos a hablar de la historia de un personaje querido y odiado dependiendo del sentido del humor de cada uno. Se trata de la hilarante y dramática historia de Anton Maiden.</p>
<p style="text-align:center;"><a href="http://zurcheva.files.wordpress.com/2008/05/anton-maiden.jpg"><img class="alignnone size-full wp-image-430 aligncenter" src="http://zurcheva.wordpress.com/files/2008/05/anton-maiden.jpg" alt="" width="400" height="259" /></a></p>
<p>Anton Gustafsson, más conocido en la red como Anton Maiden, era un chico sueco fan de la mítica banda de heavy metal Iron Maiden. A raíz de su afición por la banda, empezó a grabarse con el micrófono de su ordenador mientras cantaba sobre MIDIs de canciones de Iron Maiden.</p>
<p style="text-align:center;">
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><strong><span style="font-size:10pt;line-height:115%;color:#c00000;">La canción original de Maiden...</span></strong></p>
<p style="text-align:center;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/3ZlDZPYzfm4'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/3ZlDZPYzfm4&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p class="MsoNormal" style="text-align:center;"><strong><span style="font-size:10pt;line-height:115%;color:#c00000;">...y la desafortunada versión de Anton…</span></strong></p>
<p style="text-align:center;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/1BjMM_VbSZw'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/1BjMM_VbSZw&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p>Desgraciadamente, el fuerte de Anton nunca fue precisamente cantar, y las canciones que iba grabando, y que empezó a subir a Internet, provocaban más risas(e incluso lágrimas) que aplausos. A pesar de ello, todos le decían que lo hacía realmente bien, y que siguiese grabando, que realmente les gustaba su voz... el fenómeno fue creciendo y creciendo, mientras Anton, inocentemente, creía todo aquéllo que le decían sobre sus grabaciones, hasta el punto de que una televisión del país llegó a hacerle una entrevista y un reportaje sobre éste.</p>
<p style="text-align:center;"><span style='text-align:center; display: block;'><object width='425' height='350'><param name='movie' value='http://www.youtube.com/v/hFU2aL07Ejs'></param><param name='wmode' value='transparent'></param><embed src='http://www.youtube.com/v/hFU2aL07Ejs&rel=0' type='application/x-shockwave-flash' wmode='transparent' width='425' height='350'></embed></object></span></p>
<p style="text-align:center;">
<p>Pero toda mentira se acaba descubriendo, y no fue hasta 2003 que Anton fue dandose cuenta de que la gente realmente se reía de él -e incluso un gran número de fans de la banda le insultaban de forma feroz-. Finalmente, víctima de su propio sueño, Anton se suicidó ese mismo año.</p>
<p>Desde Zurcheva me gustaría rendirle homenaje, ya que a pesar de tratarse de un pésimo vocalista, cosa no muy difícil de ver, Anton Maiden fue víctima de la mala fe de mucha gente, que no supieron decirle a tiempo una verdad de la que él permanecía totalmente ciego... y aquéllos que lo hicieron, le atacaron (y siguen haciendolo, aún muerto, diciendo que hizo bien al suicidarse...) de forma tan brutal que desencadenaron el terrible desenlace de esta tragicomedia.</p>
<p>De hecho, tras encontrar <a href="http://antonmaiden.altervista.org/tribute.htm">esta web</a>, puede que me anime a hacerle un tributo xD Porque si, amigos,... no todos en este mundo cantamos bien, y yo soy un buen ejemplo de ello xDD (preguntadle a Endless xDDD)</p>
<p>Podéis encontrar todas sus canciones en <a href="http://antonmaiden.altervista.org/">http://antonmaiden.altervista.org/</a></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Whata hair is it?]]></title>
<link>http://burninghead.wordpress.com/?p=31</link>
<pubDate>Tue, 22 Apr 2008 17:41:43 +0000</pubDate>
<dc:creator>ph!</dc:creator>
<guid>http://burninghead.wordpress.com/?p=31</guid>
<description><![CDATA[
Hoje acordei cedo, fui tomar um banho. Dois banhos e quase 40 horas sem pomada - nenhum resíduo se]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:center;"><img src="http://webzoom.freewebs.com/bizarrebooks/Bad%20Hair.jpg" alt="Bad hair day" width="247" height="333" /></p>
<p align="justify">Hoje acordei cedo, fui tomar um banho. Dois banhos e quase 40 horas sem pomada - nenhum resíduo sequer, eu tinha certeza de que eu não teria problema com meu cabelo. Passei shampoo, lavei, lavei, lavei, passei condicionador, deixei agir e sequei. Ficou lindo. Lindo, liso e sedoso - tentei fazer que nem nos comerciais do Garnier mas meus cachos não foram compridos o suficiente. Sequei e passei uma pomadinha só pra dar uma alinhada. Gente, momento tenso pra mim é passar pomada, pior ainda se for no topete. Não sei porque diabos isso acontece, sempre empanturro uma parte enquanto outra fica seca (¬¬') e não tem nada pior que cabelo ensebado. Na verdade tem sim, quando um fio ou um montinho deles se rebela, não há tática que resolva. Não adianta pressionar, não adianta friccionar, não adianta tacar água ou muito menos pedir uma intervenção divina. Dá vontade de passar a máquina no zero! Não foi o que fiz, a máquina tava longe e eu tinha que resolver rápido pois tinha que sair logo pro trabalho. Solução? Mandei tudo pra baixo, franjinha nerd-emo-acabei-de-acordar, <span style="text-decoration:line-through;">muita</span> barba por fazer, olheiras eternas e um pequeno <span style="text-decoration:line-through;">chifre</span> monte de cabelos revoltos compõe o meu new hair style de hoje.</p>
<p>Às vezes me sinto uma mulher brigando com seu cabelo, mas eu juro que foi ele que começou!</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Tragicomedia]]></title>
<link>http://dalestopa.wordpress.com/?p=50</link>
<pubDate>Sun, 13 Apr 2008 11:40:06 +0000</pubDate>
<dc:creator>tania89</dc:creator>
<guid>http://dalestopa.wordpress.com/?p=50</guid>
<description><![CDATA[Yo que vivo en la luna
quiero darte mi granito de arena.
Tú vives en una laguna,
de la noche prisio]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Yo que vivo en la luna<br />
quiero darte mi granito de arena.<br />
Tú vives en una laguna,<br />
de la noche prisionera,<br />
de risas inoportunas,<br />
llantos que valen la pena,<br />
cárceles de amargura,<br />
palabras que son cadenas...</p>
<p>¿Por qué no cumples<br />
tu condena de noches en vela?<br />
que soy yo tu trena...<br />
Si tú eres mi novela,<br />
yo soy tu tragicomedia.<br />
Me subes como la espuma,<br />
yo bajo por tus caderas.<br />
Si me subes a la luna,<br />
tendrás una luna llena.</p>
<p>Y tus ojos me miraron,<br />
y la luna se cayó del cielo,<br />
y tus palabras me hablaron,<br />
aunque últimamente no te entiendo.</p>
<p>Pero me pongo tan malo<br />
cada vez que me roza tu pelo,<br />
casi como un bicho raro,<br />
una especie nueva de insecto.<br />
Que no, que no, que no...</p>
<p>Por eso piensa que soy un sueño,<br />
sueña que pienso,<br />
mándame un beso,<br />
llámame un día de estos.</p>
<p>Estoy en el metro sin cobertura,<br />
y en la parada de tu cintura,<br />
y alégrame esta triste figura,<br />
cuéntame un cuento, dame locura,<br />
porque si no luego me lo invento...</p>
<p>Y si tengo que morirme,<br />
que me muera en primavera,<br />
pa poder echar raíces,<br />
y vivir siempre a tu vera.</p>
<p>Y si tienes que marcharte,<br />
llévame en una maleta,<br />
yo prometo no pesarte,<br />
tú procura no perderla.</p>
<p>Y tus ojos me miraron...</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Sete intentos malogrados]]></title>
<link>http://oceuevermelho.wordpress.com/?p=90</link>
<pubDate>Sun, 13 Apr 2008 05:18:15 +0000</pubDate>
<dc:creator>mirianne</dc:creator>
<guid>http://oceuevermelho.wordpress.com/?p=90</guid>
<description><![CDATA[Esta é uma daquelas histórias que não se conta. Traz um prurido engraçado e desencanado. Uma von]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align:justify;">Esta é uma daquelas histórias que não se conta. Traz um prurido engraçado e desencanado. Uma vontade de ouvir e não de contar.</p>
<p style="text-align:justify;">Mas como não vem a voz do ouvir e os dedos teimam em saltitar, cá me vem a história do dia de ontem. E de anteontem. E de antes. Contando uma semana, ao todo. A história de sete intentos malogrados.</p>
<p style="text-align:justify;">Tudo acaba mal e tragicomicamente. Foi colocado até um nariz de palhaço em cada dia. E, por fim, era tão engraçado quanto lacrimoso.</p>
<p style="text-align:justify;">Se você já quis fazer alguma coisa e não conseguiu, sabe do que estou falando mais ou menos. Se não conseguiu fazer sete, então sabe exatamente.</p>
<p style="text-align:justify;">Primeiro, veio o bê-á-bá da comunicação. A seqüência um a-um b invertida de um jeito que a mensagem também foi invertida. Segundo, terceiro, quarto, quinto, sexto e sétimo, as calóricas páginas escritas. As frases confundiram suas posições e, na prática, o que sobraram foram parágrafos desestruturados.</p>
<p style="text-align:justify;">A comédia viveu no vai-e-vem. E no dia oitavo: o dia em que a chuva de pedras descansou, deixando algumas lágrimas engraçadas, <a title="O anjo mais velho (O Teatro Mágico)" href="http://letras.terra.com.br/o-teatro-magico/361396/" target="_blank"><span style="color:#808080;">dizendo</span></a>:</p>
<p style="text-align:justify;"> </p>
<p style="text-align:center;">[splashcast FWTW2872KE]</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Shortbus. La película disfraz.]]></title>
<link>http://spoilercine.wordpress.com/?p=6</link>
<pubDate>Tue, 18 Mar 2008 21:01:06 +0000</pubDate>
<dc:creator>Hurón</dc:creator>
<guid>http://spoilercine.wordpress.com/?p=6</guid>
<description><![CDATA[Bueno, mi primera crítica de cine va a ser para esta película.

Shortbus
¿Qué es esta película?]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Bueno, mi primera crítica de cine va a ser para esta película.</p>
<p align="center"><a title="Shortbus1" href="http://spoilercine.wordpress.com/files/2008/03/shortbus.jpg"><img src="http://spoilercine.wordpress.com/files/2008/03/shortbus.jpg" alt="Shortbus1" width="412" height="589" /></a></p>
<p><a title="Shortbus" href="http://spanish.imdb.com/title/tt0367027/" target="_blank">Shortbus</a></p>
<p>¿Qué es esta película?</p>
<p>Esa creo que es la pregunta cuando empiezas a visionarla, primeras escenas: un colega grabándose en una bañera sus genitales, viendo como mea y después como hace burbujas con sus gases; una dominadora del sado dándole con el látigo a un jovencito; una pareja (la mujer chino-canadiense) haciendo el amor en diferentes posturas; el mismo colega del principio se está grabando intentando hacerse una automamada; la dominadora dando con el látigo y el jovencito masturbándose; la pareja sigue con más posturas; el colega que se llega en su afán de automamada y se corre en su misma cara; el jovencito azotado que se corre y deja el manchurrón en una pintura moderna-abstracta-trazos; la pareja que termina de chuscar y acaba la presentación.</p>
<p>Bien, <strong>John Cameron Mitchell</strong>, te has quedado a gusto. Me encantan estas películas que son de género independiente y como tal pueden hacer lo que les venga en gana. En sí, es una película coral, donde hay tres historias diferentes que se cruzan en un garito, Shortbus, que es un lugar de ocio que quieras, donde hay una mezcla de gente dispar, una pequeña tienda de los horrores, con salas para darle a la orgía entre lo que quieras.</p>
<p>La película trata sobre <strong>Sofie</strong>, la chino-canadiense, que es anorgásmica, amén de ser una terapeuta sexual, busca su manera de lograr un orgasmo en Shortbus, aconsejada por una pareja de gay <strong>Jamie</strong> y <strong>James</strong>, éste último es el del principio que se autofelaba, que han ido a ver a la terapeuta porque quieren abrir su relación a más personas y quieren un consejo. En Shortbus, Sofie encuentra a <strong>Severin</strong>, que es la dominadora que le gusta hacer fotos con su Polaroid y decorarlas, ésta tiene el problema de que no tiene un novio fijo y sólo tiene orgasmos con su mano.</p>
<p>La historia sigue desarrollándose, con el tema referente sexual en casi todas las conversaciones, con escasos golpes de humor muy acertados, agregándose personajes nuevos a la trama, como el pequeño <strong>Ceth</strong> con el que Jamie y James hacen un trío y creo que la escena más transgresora de la película. <strong><span style="color:#ff0000;">ATENCIÓN SPOILER:</span></strong> <em>Mientras están con las bocas ocupadas comiendo "palos de nata", empiezan uno a entonar en el ojete del otro el himno de EEUU, situación bastante surrealista y cómica. Seguro que allí ha dado mucha polémica.</em></p>
<p>Bueno, decir tiene que la película es explícita, que todo se ve con tal naturalidad así que no puedo enmarcar esta película en el género erótico porque no tiene nada de sensual, las escenas de sexo son crudas, rozando la pornografía, creando polémica. Cuando la estaba viendo pensaba que era una película porno con más guión que el resto. A su favor decir que consiguió despertarme y que te quedas viéndola por pensar, ¿y ahora qué se va a invertar el guionista y director?</p>
<p>De positivo de la película no hay nada, quitando los actores que hacen creíbles sus disparatadas historias, así que la condeno a mi primer engendro, no me ha gustado, tampoco soy muy puritano para que me provoque y monte el espectáculo. Allá vosotros si queréis verla.<a id="file-link-7" class="file-link image" title="Shortbus1" href="http://spoilercine.wordpress.com/wp-admin/void(0)"> </a></p>
<p><strong>Hurón</strong></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[La noche americana del gran Truffaut]]></title>
<link>http://39escalones.wordpress.com/2007/10/16/la-noche-americana-del-gran-truffaut/</link>
<pubDate>Tue, 16 Oct 2007 00:01:19 +0000</pubDate>
<dc:creator>39escalones</dc:creator>
<guid>http://39escalones.wordpress.com/2007/10/16/la-noche-americana-del-gran-truffaut/</guid>
<description><![CDATA[
Esta magnífica película rodada en 1973 por François Truffaut, cinéfilo antes que director, apas]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p><a href='http://39escalones.wordpress.com/files/2007/10/jacquelineetfrancois.jpg' title='jacquelineetfrancois.jpg'><img src='http://39escalones.wordpress.com/files/2007/10/jacquelineetfrancois.jpg' alt='jacquelineetfrancois.jpg' /></a></p>
<p>Esta magnífica película rodada en 1973 por François Truffaut, cinéfilo antes que director, apasionado antes que crítico, es su personal homenaje al arte del cine, y en concreto, al proceso de rodaje de una película, además de ser una completa delicia de principio a fin para quienes sentimos una atracción infinita por las historias de cine dentro del cine. Como homenaje personal, Truffaut escogió centrar la trama, no en los escenarios, modos y maneras de la <em>nouvelle vague </em> que él mismo contribuyó a generar, sino en el Hollywood clásico que corresponde a las grandes películas que hicieron nacer en él el amor por el cine. Principalmente Truffaut centra ese homenaje en la creación cinematográfica, no como un arte, sino como un ejercicio de elaboración, como un trabajo manual, un puro producto de artesanía (desde luego, el rodaje de la película que constituye el centro de la trama no es precisamente el de una obra maestra que vaya a quedar para los anales de la historia). Es decir, que nos muestra el cine no desde el punto de vista del resultado final, sino desde el complejo proceso de trabajo colectivo que conlleva la creación cinematográfica, mezcla del resto de las artes, y la necesaria conjunción de esfuerzos y resultados de los que depende que una película adquiera una forma definitiva u otra.<br />
<!--more--></p>
<p>Para ello, un Truffaut optimista retrata la colectividad del rodaje de manera amable, un compendio de buenas relaciones y de camaradería completamente distinta a la imagen que del cine dentro del cine han dado otros directores como Godard o Altman, un grupo humano al que dedica una mirada agridulce repleta de lecciones vitales, elucubraciones acerca del amor, del desamor, del abandono, de la necesidad y la falta, pero también sobre el sexo sin amor, la infidelidad y las inseguridades humanas en las relaciones de pareja. Jacqueline Bisset está estupenda (en todos los sentidos) como la actriz felizmente casada que ve su mundo patas arriba cuando otro actor (el recurrente en la cinematografía de Truffaut Jean Pierre Leaud) hace pública su relación, Jean-Pierre Aumont realiza una interpretación eficaz, muy sobria y contenida, Natalie Baye está fantástica como ayudante del director, haciendo gala de enorme equilibrio y tranquilidad, e incluso el propio Truffaut como director (de nombre Ferrand) está excelente (se reserva una de las escenas más bellas e icónicas de la cinta, cuando deja caer sus libros sobre cine al son de la música de George Delerue, la cual se escucha por el hilo telefónico, una forma magistral de rodar una simple escena de vida cotidiana con un profundo lirismo).</p>
<p>Pero a Truffaut le interesa lo efímero, lo provisional, lo transitorio de esas relaciones entre personas a las que ha unido un proyecto cinematográfico que, como todos, no es más que producto de una cadena imprevisible de azares y casualidades, como si el plató de cine fuera un pedazo autónomo de vida con principio y final, donde cabe lo alegre y lo frágil, los sueños y anhelos, las esperanzas, los miedos y las inseguridades, lo frívolo y lo profundo. La película denota por todos lados el profundo cariño que Truffaut puso en ella, una mirada nostálgica pero al mismo tiempo conciliadora con lo que el cine también es, el negocio, y con el hecho de la fama y el aspecto público de quienes intervienen en él (la escena en la que un tipo acusa a los trabajadores del cine de desvergüenza).</p>
<p>Finalmente, <em>La noche americana </em> es un compendio de todas las teorías de Truffaut sobre el estilo cinematográfico, y un resumen de su técnica cinematográfica. La película, poco llamativa en cuanto a la acción y a la fuerza de los diálogos, huye de la ostentación, de lo dramático, de la riqueza visual, apostando por la sencillez y la ligereza como forma adecuada de retratar las situaciones corrientes y normales que viven los personajes, sólo rotas con algún episodio melodramático (como la muerte del personaje de Alexander) que sirven para acentuar los pequeños placeres del ser humano, la intimidad, la complicidad, los amores, la comedia de la vida. En suma, todo un homenaje de Truffaut al cine, a la vida. A su vida. El director francés obtuvo el premio de la Academia a la mejor película de habla no inglesa, y nominaciones como mejor director y mejor guionista. Todo un reconocimiento merecido por su forma de ver el cine, por su forma de retratar la vida misma.</p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[]]></title>
<link>http://worstseller.wordpress.com/2007/06/18/34/</link>
<pubDate>Mon, 18 Jun 2007 08:45:29 +0000</pubDate>
<dc:creator>worstseller</dc:creator>
<guid>http://worstseller.wordpress.com/2007/06/18/34/</guid>
<description><![CDATA[Acid House






Nom del llibre: Acid House
Autor: Irvine Welsh
Editorial: Anagrama
Núm. de pàgine]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p class="MsoNormal"><strong><span style="font-size:16pt;font-family:Verdana;">Acid House</span></strong></p>
<table class="MsoNormalTable" style="border-collapse:collapse;" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0">
<tr>
<td style="border:0 solid windowtext;width:7.2pt;padding:0;" valign="top" width="10">
<p class="MsoNormal" style="line-height:150%;"><a href="http://worstseller.wordpress.com/files/2007/06/acid_house.gif" title="acid house"><img src="http://worstseller.wordpress.com/files/2007/06/acid_house.gif" alt="acid house" /></a></p>
</td>
<td style="width:363.8pt;border-color:windowtext windowtext windowtext #000000;border-style:solid solid solid none;border-width:0 0 0 medium;padding:0 5.4pt;" valign="top" width="485">
<p class="MsoNormal" style="line-height:150%;"><strong><span style="font-family:Verdana;">Nom del llibre: </span></strong><span style="font-family:Verdana;">Acid House</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:150%;"><strong><span style="font-family:Verdana;">Autor: </span></strong><a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Irvine_Welsh" target="_blank"><span style="font-family:Verdana;">Irvine Welsh</span></a></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:150%;"><strong><span style="font-family:Verdana;">Editorial: </span></strong><a href="http://www.anagrama-ed.es/" target="_blank"><span style="font-family:Verdana;">Anagrama</span></a></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:150%;"><strong><span style="font-family:Verdana;">Núm. de pàgines: </span></strong><span style="font-family:Verdana;">304pàg.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:150%;"><strong><span style="font-family:Verdana;">Preu: </span></strong><span style="font-family:Verdana;">8,50€</span></p>
</td>
</tr>
</table>
<p class="MsoNormal"><span style="color:#ff9900;">………………………………………………………..</span></p>
<p class="MsoNormal" align="left"><span style="font-family:Verdana;">De l’escriptor de Trainspotting, Irvine Welsh, sorgeix aquesta recull de 21 petites histories i una novel·la curta. Un llibre dinàmic per la seva composició i estructura editorial. La sinopsis d’aquest llibre tracta d’una de les històries, una de les més divertides i surrealistes.</span></p>
<p class="MsoNormal" align="left"><span style="font-family:Verdana;">La causa del granton star Boab Coyle.</span></p>
<p class="MsoNormal" align="left"><span style="font-family:Verdana;">Boab Coyle està prenent unes pintes amb els seus companys de l’equip de futbol quan el sorprèn la decisió que han pres, el volen excloure de l’equip. Empipat marxa a casa on els seus pares li ofereixen un ultimàtum, ha de marxar de casa abans de 15 dies, necessiten la intimitat que ell els ha robat durant tant de temps. Per si fos poc, al trucar a la seva xicota des d’una cabina, aquesta li comunica que el deixa per un altre, enrabiat l’empren amb la cabina telefònica quan una patrulla policíaca l’enxampa i el porta detingut a comissaria. El sergent, el qual té part del seu patrimoni en accions de British Telecom, l’apallissa gratuïtament. A las sis del matí surt de la comissaria i decideix anar a treballar, abans, però, esmorza a un bar. A l’hora de pagar, incrèdul, descobreix que no té diners, l’amo del bar el despatxa amb un cop de puny. Per si no en fos prou, el fan fora de la feina. </span></p>
<p class="MsoNormal" align="left"><span style="font-family:Verdana;">Acaba el dia en un bar on coneix un curiós personatge, Déu. Aquest li replica les estupideses que l’han fet arribar a tal situació i que es mereix un càstig, el converteix en una mosca. Boab la mosca, en comptes d’aprendre la lliçó, utilitza el seu nou aspecte per venjares dels seus amics, pares, xicota, etc. Amb la mala fortuna que la seva mare li exhibeix un mortal cop de diari.</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:right;" align="right"><span style="color:#ff9900;">………………………………………………………..</span></p>
<p class="MsoNormal" style="text-align:left;" align="left"><span style="font-size:16pt;font-family:Verdana;color:gray;">“…no es cosa mía arreglar los problemas de todo quisque. Si a ningún otro cabrón le importa una mierda, ¿por qué debería importarme a mí? ¿Eh?…”</span></p>
<p class="MsoNormal"><span style="color:#ff9900;">………………………………………………………..</span></p>
]]></content:encoded>
</item>
<item>
<title><![CDATA[Cuando en el cemento hay una inscripción]]></title>
<link>http://malaka.wordpress.com/2007/02/28/cuando-en-el-cemento-hay-una-inscripcion/</link>
<pubDate>Wed, 28 Feb 2007 13:43:06 +0000</pubDate>
<dc:creator>malaka</dc:creator>
<guid>http://malaka.wordpress.com/2007/02/28/cuando-en-el-cemento-hay-una-inscripcion/</guid>
<description><![CDATA[Como les prometi, hacerles participes de mi tragicomedia hillsidiana.
Para hacerles participes de mi]]></description>
<content:encoded><![CDATA[<p>Como les prometi, hacerles participes de mi tragicomedia hillsidiana.</p>
<p>Para hacerles participes de mi tragicomedia hillsidiana debo darles un trasfondo el cual deberia ser esto: hace un mes la AY1 y esta servidora llegamos a un apto en una simple  urba de suburbio Rio Piedrense.  Todo parecia de maravillas, la campiña, los árboles, la muy acomodada renta (all inclusive), la dueña, las comodidades, el escape de la campana, el silencio, y de más está decir EL SILENCIO. Pues que parece que al silencio le dieron layoff porque nada de silencio ha sucedido en este espacio. Resumen: dueña psycho, tuberias rotas, calentadores explotados, dueña psycho, estufas inservibles, brakes rotos, dueña Hellvel que espia entre las ventanas y pregunta cuando te vas a bañar para prender el calentador. Y lo mejor! Definitivamente, si llueve afuera, LLUEVE ADENTRO.  Os recomiendo que por casualidad si me visitaran en dia de lluvia, traigan propiamente ajustadas sus capas, windbrakes, paraguas y demás parafernaria lluvistica. Pero no hay problema porque el cable del CABLE TV está pegado con maskingtape asi que ese mismo dia tendrán toda mi atención porque no va a haber tv. Aprovechen dias lluviosos para reunirse y jugar cartas bajo la lluvia en mi apartamento, puedo cocinarles una sopita en la unica ornilla que sirve. Claro, deben traer paciencia con ustedes porque se tarda un poquito en calentar. Si prefieren, podemos hacerla al microondas, el que se encuentra apiñado con el resto de las cajas de la cocina que no hemos desecho esperando el dia de irnos.</p>
<p> Pero bueno que les he hecho tremendo recuento para contarles lo que me aconteció esta mañana. Saliendo tempranito por el portón de la casa, hoy siendo un dia brumoso, tipo de clima que hace ver algunas cosas diferentes por el tipo de luz que hay. Pues saliendo del portón se me caen las llaves en el riel de las rejas. Y, pero que es esto? En el piso, un tanto atropellada y sucia, escondida y maltrecha, una inscripción en el cemento que decia: EVEL 1995. Y me pregunto? Es por esto que no hay espejos en el apartamento? Es por esto que aparece entre todas las ventanas hablando sin parar? Es por esto que sabe el momento preciso cuando nos vamos  a bañar?</p>
<p>Caramba, que cuando una va en busca de apartamento, se debe fijar en todas las rendijas, no vaya a ser que hayan inscripciones en el cemento....</p>
]]></content:encoded>
</item>

</channel>
</rss>
