1. mijn gezin
2. de mensen die elke ochtend en middag/namiddag/avond op bus 410 naar Wijnegem zitten
3. de mensen die in de Mockamore werken
4. mijn vrienden
5. de mensen die graag eten
6. en natuurlijk de groep waar ik het komende jaar de meeste tijd zal doorbrengen; de journalisten-in-spé.

Vroeger zou ik daar nog aan hebben toegevoegd: “De groep mensen die niet zo bijster veel van politiek snappen”. De pogingen die ik al eens, tevergeefs, ondernam om maar iets te begrijpen van alle politieke situaties in de wereld had ik al lang opgegeven. Te chaotisch. Te veel termen. Te gecompliceerd. Tering.

Ik herinner me nog goed, ongeveer anderhalf jaar geleden, het bezoekje van Johan Vande Lanotte en Yves Leterme bij “Debby en Nancy”, de vreemdevrouwenshow op ÉÉN. Beiden kandidaat eerste minister voor de aankomende verkiezingen. Toen was het al min of meer een overwinning op zich dat ik zelfs al beséfte dat er verkiezingen zaten aan te komen. Ik weet eigenlijk niet waar het is misgegaan. Waarschijnlijk niet echt interesse vanuit mezelf, niet echt mensen in mijn omgeving die into that business zijn en natuurlijk de grote “waarom-zou-ik-me-daarin-moeten-verdiepen-als-ik-toch-niets-merk-van-ons-politieke-systeem” vraag. Iemand die het kammen van zijn haren uitstelt tot hij twintig is zal dan hoogstwaarschijnlijk ook geen zin meer hebben om zich nog door heel het oerwoud van kluwen en haarklitten een weg te banen. Dus liet ik mijn politieke dreadlocks maar voor wat ze waren, keek rustig verder naar weer een fan-tas-tische aflevering van Debby en Nancy en besloot te stemmen voor Johan omdat hij toch net iets grappiger uit de hoek kwam dan Yves.

Maar die dagen zijn voorbij.

Ambitie om in het parlement te gaan rondkuieren heb ik niet, maar als student journalistiek leek het mij raadzaam toch iets of wat van de Belgische politiek af te weten. Nog steeds bang om mezelf een weg te banen door de wirwar van het politieke kluwen, raapte ik al mijn moed bij elkaar en zette mijn eerste stappen richting de wondere wereld der politiek. Het boek “Brullende Muis” was hierbij my guiding book. In dat boek wordt de opstand van België tegen Amerika beschreven. Het gaat over wat er de afgelopen jaren allemaal achter de schermen gebeurde op politiek vlak. Daarin kwam ik de naam "Vande Lanotte" nog eens tegen (“is da ni dien ene die da mopke maakte bij Debby en Nancy?”) en kwam te weten dat hij eigenlijk erg goede belangen behartigt. Zo zie je maar weer.

De politieke fiche in mijn hoofd telt nog steeds enkele gaten en it's gonna be a hard way to conquer all the political terms, maar het feit dat ik nu niet meer op Vande Lanotte zou stemmen enkel en alleen vanwege zijn mopkes, is toch al een stap in de goede richting.

]]> http://livingonmars.wordpress.com/?p=72 Thu, 02 Oct 2008 21:20:04 +0000 marscitizen http://livingonmars.es.wordpress.com/2008/10/02/we-might-need-them-after-all/ Yes, we still have a government. When the N-VA decided they would no longer support the federal government, the party of prime minister Yves Leterme had to choose between it's alliance with N-VA and the government. They choose to remain in power, saying they didn't really have a choice. If they left the government, they claimed the country would plunge into chaos.

The Francophone press was pleased with the ending of the alliance between CD&V and N-VA. "Champagne and trumpets" was the title of the editorial piece in La Libre. The contrast with the tone in the Flemish press couldn't be bigger. The title in De Standaard was "CD&V lost everything". But CD&V managed to convince it's members and to get their support during a party congress last Sunday.

Convincing their voters might be more difficult, though. Opinion polls show CD&V lost 40% of it's votes when the alliance broke up. But maybe the global financial crisis can help CD&V to counter this trend.

For the first time in months, our government seems actually to be doing something else than squabbling. Two Belgian banks were endangered by the financial crisis, but the government seems to have saved them. Fortis was partially nationalized by the Dutch, Luxembourg and Belgian governments on Monday. On Tuesday, the French and Belgian governments did the same with Dexia. So maybe this crisis could actually be a blessing for Yves Leterme and his government. It provides them with an opportunity to actually do something at a time when, after 15 months of inactive governments, people started to wonder what they needed a government for.

Verder wist Nieuwsjunkie een interessante quote te ontfutselen aan voorlopig nog minister Dewael. Deze ontkent met klem dat hij, net als Wilfried Martens, van plan is om in de verre toekomst met al zijn maîtressen te trouwen. "Voor Patrick is dat financieel en praktisch onhaalbaar," aldus zijn woordvoerder. "Een dekezeltje als Martens moet je niet willen vergelijken met een oerhengst als minister Dewael." Voorlopig zal het dus blijven bij postjes op kabinetten en bevriende overheidsdiensten. "Een postje is sneller gecreëerd dan een echtscheiding verteerd," aldus een jolige Dewael tussen pot en pint.

Ik kan op geen enkele manier begrijpen hoe de federale crisis geëxporteerd had kunnen worden naar het Vlaamse niveau. Want net daar krijgt de partij in juni met zekerheid de rekening gepresenteerd (verkiezingen op 7 juni). De bonus van het gedegen Vlaams beleid gedurende vijf jaar (met Yves Leterme en met Kris Peeters) is de partij electoraal al kwijt.

Daarenboven kan ik even moeilijk begrijpen dat er - nog steeds - zo fel wordt vastgehouden aan het geloof in de gemeenschapsdialoog, terwijl in Franstalig België eerst omfloerst nu openlijk wordt gezegd dat er voor juni 2009 geen (deel) akkoord mogelijk zal zijn. Didier Reynders heeft begin september duidelijk gemaakt dat wat hem betreft de campagne voor de regionale verkiezingen is gestart; m.a.w. de strijd om de meest overtuigde francofone partij zal hard worden gespeeld. Als illustratie hiervan deze passage uit een interview met Reynders in La Libre Belgique op 13 september: 

Il n'y aura rien de fondamental avant 2009. Sur ce point-là, libéraux du Nord et du Sud sont d'accord.

Het splitsen van het kartel (en afgeleid het politieke leiderschap in Vlaanderen) stond hoog op de agenda van heel wat Vlaamse en Franstalige partijen; welnu, hun punt is verwezenlijkt. De hoofdtitel van De Standaard van 23 september vatte alles zeer goed samen:

CD&V is alles kwijt.

Ik kijk met veel belangstelling uit naar het congres van zaterdag en naar de reactie van de CD&V leden. Dit zal zeker geen applauscongres worden... (met dank aan JONGCD&V). Hopelijk wordt deze crisis nu ook niet geïmporteerd binnen de partij en kan er toch een duidelijke, geloofwaardige partijlijn gevonden worden.

UPDATE na het congres: CD&V is erin geslaagd om het wantrouwen tegenover de Franstaligen om te zetten in een vertrouwen in de eigen partijleiding. Alhoewel de motie van JONGCD&V om de federale regering te laten vallen een opvallende score van 29% haalde, steunde ruim 80% van de congresgangers nadien de motie van de voorzitster om (1) enerzijds de gemeenschapsdialoog op te starten onder leiding van Kris Peeters en (2) anderzijds de federale regering onder leiding van Yves Leterme te blijven steunen in haar sociaal-economische aanpak. Als illustratie de slotwoorden van Marianne Thyssen:

Beste CD&V'ers, voor u staat een trotse voorzitter. Ik ben trots dat ik een partij mag leiden waar moed en verantwoordelijkheid sterker wegen dan angst en twijfel. Waar het geloof in de toekomst groter is dan de melancholie naar wat voorbij is. Dit land moet en zal ingrijpend veranderen en wij zullen opnieuw de bouwmeesters zijn. Ik heb vertrouwen in onze mensen die dit project aandurven. Ik weet dat zij ook op uw steun kunnen rekenen.

Bij mij blijft het een zeer voorwaardelijk vertrouwen. De partijleiding speelde in haar tussenkomsten nogal scherp op het argument "wij of de chaos", een goedkoop argument dat met de tussenkomsten in de financiële crisis dit weekend toch niet zo gratuit bleek te zijn. De opmaak van de begroting 2009 en de State of the Union van 14 oktober zullen moeten bewijzen dat de regering Leterme-I spijkers met koppen kan slaan. Anderzijds is de onderneming om de gemeenschapsdialoog op te starten niet zonder risico (dat besef werd ook letterlijk uitgesproken door o.m. Kris Peeters). Wie dit ultiem instrument om tot een grondige staatshervorming te komen misbruikt, wie deze dialoog om welke reden dan ook doet mislukken, speelt met vuur. Zijn er voor de regionale verkiezingen in juni geen grote doorbraken, dan zal het Vlaams Parlement en de Vlaamse regering (bv. via het Overlegcomité) haar bevoegdheden zo ruim moeten inzetten dat er in de feiten van een staatshervorming kan worden gesproken.

Met de helpende hand van nieuws.be is dit snel gebeurd. Dit is de selectie: 1, 2, 3, 4 en 5.

Opdracht 2: Turf hoe vaak de woorden "de mensen", "constructief", "het sociaal-economische" en "wij, met open-VLD" voorkomen

Het resultaat:

- Sociaal-economische III
- De mensen III
- Constructief I
- Wij, met Open-VLD 0

Opdracht 3: als er woorden ongeturfd blijven, zoek dan het eerste het beste Youtube-filmpje op waarin Bart Somers zijn zegje doet en turf verder.

Resultaat (alleen in het fragment):

- Sociaal-economische I (hoewel hij het hier blijkbaar plots minder belangrijk vindt dan een staatshervorming)
- De mensen: III
- Constructief: I
- Wij, met Open-VLD: I

Als Bart Somers zijn mond open doet, dan is het alsof er een bobijntje afloopt. Als hij 2 zinnen gezegd heeft heb je alles gehoord en zijn antwoord op alle volgende vragen zal in essentie hetzelfde zijn als die eerste twee zinnen. In zijn antwoorden zal hij zoveel mogelijk de woorden "constructief", "het sociaal-economische", "wij met Open-VLD" en vooral "de mensen" gebruiken. Die antwoorden bevatten geen enkele inhoud, maar zijn in wezen heel eenvoudige boodschappen in een mooie verpakking. Je kunt niet anders dan hem gelijk geven en dat werkt aanstekelijk voor de "minder in politiek geïnteresseerde kiezer".

Maar waarom die bepaalde woorden? Ik denk dat de meesten onder jullie wel gemakkelijk tussen de letters kunnen lezen, niet? (wat vind je van deze nieuwe zelf uitgevonden uitdrukking?)

- Constructief: klinkt heel positief. Een partij die zich constructief opstelt, dat valt te associëren met redelijkheid, vriendelijkheid, kortom: het wekt sympathie op. Het is ook een contrast met de CD&V-NVA die vooral vooral uitblinkt in het opblazen van diverse bruggen. De VLD wist heel goed dat de kans dat de onderhandelingen zouden slagen op z'n zachtst gezegd 'miniem' waren. Ze wisten ook dat zij zelf niks te verliezen hadden bij een mislukking, zolang ze de schuld maar subtiel bij de CD&V konden leggen. Niet door openlijk zwarte pieten door te schuiven (oei, heb ik nu per ongeluk een Wetstraat-cliché gebruikt?) maar door de indruk bij de kiezer zelf op te wekken. Gedurende de onderhandelingen zouden ze full time hun handen in onschuld wassen en achteraf zouden ze dan kunnen zeggen dat ze "constructief" geweest waren, en dat het kartel de leiding had gehad want "de mensen" hadden daar in juni zelf over beslist, en dat moest toch gerespecteerd worden nietwaar?

- Het sociaal-economische: In België bestaan er twee bestuursthema's. Enerzijds iser de fameuze 'staatshervorming', anderzijds 'het sociaal-economische'. Om kort te gaan: het sociaal-economische beslaat eigenlijk alles behalve Justitie, Defensie en Buitenlandse Zaken. De rest kun je wel op één of andere manier aan iets sociaals of economisch relateren. De staatshervorming aan de andere kant, gaat over de manier waarop ze dat gaan doen: in de context van de deelstaten of die van de federale regering?
Bon, de Open-VLD gebruikt de term 'het sociaal-economische' volgens dat het hen goed uitkomt. Dat wil zeggen: vlak na de verkiezingen, toen de staatshervorming het állerbelangrijkste thema was, toen herhaalde Bart Somers tot in den treure dat die staatshervorming het belangrijkste was en dat het sociaal-economische eraan ondergeschikt was. Zo kon hij ook subtiel wat meer druk op het kartel leggen, en dat is mooi meegenomen. Tegenwoordig heeft iedereen de buik vol van die staatshervorming en vragen we ons af wanneer die regering eindelijk eens zal beginnen regeren. En zo is Bart Somers par conséquence al meer dan een maand lang aan het zeggen dat er aandacht moet uitgaan naar het sociaal-economische en niet uitsluitend naar de staatshervorming ("die óók belangrijk is", aldus Somers. We willen toch geen potentiële Vlaamsgezinde kiezers afschrikken he?). Er komt werkelijk níets anders meer uit de man zijn mond. In één adem vermeldt Bartje er doorgaans ook bij waaróm het sociaal-economische (dus regeren in het algemeen in feite) belangrijk is: "dat zijn de thema's die de mensen echt belangrijk vinden", "dat is wat dit land nodig heeft", "zo versterken we onze economie en kunnen jobs gecreëerd worden, zodat de koopkracht van de mensen weer stijgt", "...en intussen moeten we in alle sereniteit verder werken aan een staatshervorming waar vooral de mensen van beter zullen worden, en daar zullen wij met Open-VLD ons constructief bij opstellen". Kijk eens Bart! Ik zou ook voorzitter kunnen zijn he?

- Wij, met Open-VLD: benadrukt het groepsgevoel, nestwarmte, een familie. Het is een kernwoord dat sinds de naamsverandering voortdurend in interviews wordt gebezigd door de voorzitter. Het komt uit een tijd waarin de VLD geplaagd was door dissidentie en overlopers (vb. Dedecker). Met de verkiezingen in het vooruitzicht moest het imago dus dringend hersteld worden. Ik geef op een briefje dat in de aanloop naar de Vlaamse verkiezingen van 2009 het "wij met Open-VLD" opnieuw hoge toppen zal scheren.

- De mensen: duidelijk he? Dat spreekt de mensen natuurlijk veel meer aan dan "het volk", "de bevolking", "de natie", "de massa" of "het gepeupel". Herhaal het 3000 keer en je zal misschien kiezers van de SPa kunnen afsnoepen.

Bart Somers is niet de politicus van de inhoud, het is de politicus van de verpakking, de commercie, de communicatie. Het is de Stevaert van Open-VLD (maar dan veel kunstmatiger). Hij is het soort politicus dat je zelden beleidsfuncties zal zien vervullen want dan valt hij door de mand. Bij CD&V kunnen ze ervan meespreken sinds een zekere Y.L. een betrekkelijk belangrijke post wist te versieren. De man van de woorden ("wie gelooft die mensen nog?", er moet "goed bestuur" komen) moest plots de man van de daden worden en dat is hem 'slecht' bevallen. Zeker toen die woorden als boomerangs in zijn gezicht kwamen vliegen. Zelfs zijn kartelpartner, die blijkbaar zo naïef was te denken dat hun programma tot op de letter zou kunnen worden uitgevoerd, keert zich van hem af.

Laat dit je er niet van weerhouden op Open-VLD te stemmen in juni, tenzij je Gennez, Dedecker of Dewinter een aantrekkelijk alternatief vindt. Denk vooral niet dat die wél inhoud hebben.

Weer groot nieuws op het politieke front: de politieke nepwereld heeft zichzelf weer in extase gebracht door het feit dat de N-VA haar steun aan de federale regering heeft opgezegd. Dat de N-VA niet in die regering zat, is blijkbaar een verwaarloosbaar detail. De N-VA verhuurde alleen maar haar 5 parlementairen aan een fractie van de Belgische kaste, met name de CD&V-fractie, zolang ze daar brood in zag. In de andere Belgische deelregering, die men ook wel eens Vlaamse regering durft te noemen, blijven de separatisten van de N-VA leuk zitten, broederlijk naast die andere "echte" separatisten van het VB, maar dan met een bonus in de vorm van een ministerpost. Ze hebben uit financiële en carrièreoverwegingen zichzelf wijsgemaakt dat de Vlaamse regering los zou staan van de Belgische machtkaste, nochtans zijn die Vlaamse regering en dat Vlaamse parlement gewoon een onderdeel van die Belgische machtstructuur.

Maar er zijn een paar ernstige problemen binnen de huidige Belgische machtkaste: de centen en procenten moeten herverdeeld worden en de verschillende clans en belangengroepen hebben eindelijk door (of zouden ze het nog niet echt begrijpen?) dat hun geliefde vaderland al is verkocht aan een derde partij: de Europese. De verkoop van dit land is al lang bij de notaris vastgelegd in contracten en wettelijke verplichtingen, en neergelegd bij de Europese commissie, die de begunstigden zijn van de staatsoverdracht. België bestaat in die zin niet echt meer. Wij van het N-SA noemen ons dan ook een post-Belgische beweging. Natuurlijk is er een Belgische regering en een Belgische volksvertegenwoordiging nodig om de uitverkoop van onze soevereiniteit zo ongemerkt mogelijk te laten verlopen en ook om dat volksverraad een legitieme waarde te geven. Europa dicteert hier in ons land de wet en de sociale consensus. Het bepaalt welke begrotingstekorten kunnen, maar ook in hoeverre er staatssteun in de economie of de sociale structuren al dan niet mogen worden gepompt. Het ultraliberale Europees zakenconcern dat men Europese commissie noemt en haar uitvoerders - "de commissarissen" - willen dat de sociale structuur van een overgenomen land, zoals België, wordt afgebroken.

De deelregeringen van de staat in vereffening - "de Belgische staat" - willen de Europese bonzen zeer ter wille zijn en vooral de Vlaamse wil graag tegemoet komen aan de eisen van de Eurostaat? Daarom wil men het tewerkstellingsbeleid en het loonbeleid - en dus de economische mechanismen - in handen nemen. Niet om Vlaanderen sterker te maken en al zeker niet om Vlaanderen onafhankelijker te maken, want Vlaanderen is al doorverkocht en zit in het globale Belgische pakket dat aan de Euromanagers en de Europese kapitaalgroepen is verkwanseld. De deelelite in de vijf parlementen en dito regeringen voelen nu al aan hun ellebogen dat ze overbodig zijn geworden in de Europese context en dat er een herverkaveling van de macht op til is. Er zal op bevel van de eurobazen gesnoeid moeten worden in die wildernis aan politieke mandaten en machtposities. Het besef dat ze machteloos zijn geworden en misschien binnenkort een job zullen moeten gaan zoeken waar ze moeten werken voor hun geld verlamt de heren en dames van die politieke klasse met angst. Daarom dat de politieke klasse zo euforisch doet als er weer iemand van hun bende een stout woordje durft te zeggen, zoals mijnheer Dewever. Dat is voor die heren en dames parlementairen zo revolutionair en zo zelfbevestigend dat ze daarna weer allen druk bezig kunnen zijn met hun onnuttige bestaan.

Op 11 oktober zullen we onze standpunten verder verduidelijken op ons eerste congres. Aan de links-liberale stoottroepen willen we duidelijk zeggen: jullie zijn niet welkom. In tegenstelling tot die grote burgerlijke rechtse partijen moeten wij geen rekening houden met kiezers. Mocht het Blokbuster-terreurcommando dat niet goed begrijpen, dan zouden ze het wel eens tot in Keulen kunnen horen donderen.

Eddy Hermy
Algemene Coördinator

]]> http://livingonmars.wordpress.com/?p=61 Sun, 21 Sep 2008 14:43:28 +0000 marscitizen http://livingonmars.es.wordpress.com/2008/09/21/a-royal-visit/ It's a beautiful, sunny autum day in the city of Ghent. More than 150 000 people are expected today to watch a historical procession. One of the spectators will be our king: Albert II. An interresting coincidens because while the performers are putting on their costumes, a few meters away in an adjacent building the political party N-VA is holding its congress, that is very likely to mean the end of the Belgian government. This means the political crisis that is dragging on for 15 months now, is still far from over. While the king sees the procession passing by with old kings, emperors and long forgotten gods, I wonder if he will think about his own fate. Will he be able to prevent his kingdom from crumbling?

After the elections in June 2007, it took 6 months to form an interim government. In March 2008, the real government took over. But when that government failed to reach an agreement about the reform of the Belgian federal state, our Prime minister Yves Leterme offered his resignation to the king last July. The king refused to accept this resignation and appointed 3 negotiators who had to get all governing parties around the table again.

Those 3 wise men, as the press called them, presented their report last Wednesday. The negotiations had to start whit a "blank sheet of paper", without taboos or conditions. Dutch and French-speaking politicians could each send a delegation of 6 negotiators. The talks would have to start when "the time is right". Each language group has to appoint its own negotiators and those negotiators would have to agree on what topics would be discussed and when the talks were to be held. So basically, after 15 months of negotiations all we have is a blank sheet of paper.

The elections of 2007 were won in Flanders by an alliance between the Flemish Christian-democratic party CD&V, and the Flemish nationalist party N-VA. They promised they wouldn't join a federal government for as long as an agreement about the reform of the state had not been reached. 15 months later, all they have to show their electorate is a blank sheet of paper. With regional and European elections coming up in June 2009, that's not a very comfortable situation to be in. So when the N-VA declared today that they would no longer support the Belgian government, that hardly came as  a surprise.  The government is now no longer supported by a majority of the Flemish MP's. Theoretically, that shouldn't be a problem. The government still has the support of an overwhelming majority of the Francophone MP's. But it is highly unlikely that the CD&V will remain in a government that will be seen as an "anti-Flemish government" by the Flemish opposition.

Next week, the CD&V will hold a congress. Right now, the situation changes every minute and no one can now for sure what will happen, be it looks like the CD&V will decide there that they will leave the federal government.

So what will happen next? New elections would seem a logical decision, but they are not likely to change anything. Elections now, would mean new negotiations while the campaign for the regional elections will be in full swing. That's not going to make it easier. Moreover, opinion polls suggest that most voters didn't change their minds and would vote for the same party as last year. New elections would also be contested in court, after the constitutional court deemed the current electoral law unconstitutional. But what is the alternative? Letting the current stale mate linger on until the regional elections in June, doesn't really sound like a better scenario. In the mean time, both the regional governments and the European institutions keep doing their jobs and  consequences of this crisis for the daily life of the Belgians seem to be fairly limited. So all the Belgian government seems to be doing, is proving their own irrelevance.

The king has a lot on his mind these days. But today is no day for worries. He might as well enjoy visiting his kingdom, for as long as he still has one.

The King, Princess Ophelia, and Prime Minister Leterme are expected to Move on the Matter soon, calling together a Coalition of six Flemish and six Walloon Leaders to have Further Dialogue and possibly Draft a Binding Agreement between the Two Factions.

However, analysts point out that some of the more Influential Individuals involved in the Tense Situation are unlikely to be invited to the Table. Political insider and Socialist Walloon Persia Zuur and Flemish Separatist organizer Elton Jansen are likely to be Passed Over by the King in favour of Members of the Political Establishment. Questions will therefore almost certainly Arise about the Legitimacy of an Agreement reached by the Politically Appointed Coalition.

--The Minister of Information.

Après quelques jours passés encore aux confins des Flandres belges et françaises, et eu égard à mes origines familiales, je me sens particulièrement concerné par les questions existentielles qui taraudent les différentes composantes de la société belge. J'avoue que j'ai du mal à discerner le fond des choses, en partie parce que je connais mal Bruxelles et la Wallonie, et je ne m'amuserai pas à traiter d'un sujet mal maîtrisé.

Je ne peux que vous redire l'amour que j'ai pour cette terre aujourd'hui sans frontière, de Boulogne à Knokke, de Bruges à Arras, de Lille à Anvers, mais aussi du côté de Charleroi et du Luxembourg. Je vous restitue cet entretien paru le 19 juillet dans le monde.fr.

Pour Philippe Moreau-Defarges, spécialiste des questions européennes à l'Institut français des relations internationales (IFRI), la crise identitaire que traverse la Belgique illustre l'affaiblissement des Etats dans un environnement démocratique prônant le droit des peuples à disposer d'eux-mêmes. Selon lui, l'intégration européenne accélère naturellement cette désintégration des Etats.

Le roi Albert II a refusé la démission du premier ministre belge, Yves Leterme, qui aura pour mission d'établir un "dialogue institutionnel" entre les communautés flamande et wallone. Que peut-on attendre de ce dialogue ?

Philippe Moreau-Defarges : Le roi fait ce qu'il peut pour sauver l'unité de la Belgique, avec des pouvoirs extrêmement limités. Il a certainement le sentiment d'avoir affaire à une classe politique qui, dans sa majorité, se résigne sinon à l'éclatement de la Belgique, du moins à une formule confédérale très souple. Le diable est dans les détails : on voit bien que la crise se focalise de plus en plus sur des questions de partage de circonscriptions, sur des détails. Le pacte social et le lien Wallons-Flamands est tellement abîmé qu'on essaie de le rebricoler sans cesse, mais à force de le rebricoler, le résultat est de plus en plus précaire, compliqué et fragile.

La Belgique va-t-elle s'orienter vers un système confédéral ?

Il y a trois hypothèses. La première, c'est le statu quo ; au vu de la profondeur de la crise, il est exclu. La deuxième, c'est la confédération, c'est-à-dire une Belgique qui n'aura plus qu'un seul lien, le roi, et de très faibles éléments communs dont la politique étrangère et, sans doute, un statut particulier pour Bruxelles. C'est probablement la solution vers laquelle s'orientent les esprits les plus raisonnables. L'idée étant une séparation totale des dépenses sociales entre Wallons et Flamands. La troisième hypothèse, c'est l'éclatement pur et simple de la Belgique. Rien n'est impossible en histoire, mais une éventuelle partition devra passer par un référendum. Or la Belgique ne peut pas prendre aujourd'hui le risque d'organiser un référendum qui déchaînerait les passions. Les indépendantistes demanderont un référendum chez les Flamands et un chez les Wallons ; les Wallons un référendum entre tous les Belges. D'un côté, cette question insoluble du référendum constitue une grande chance pour l'unité de la Belgique.

En février, le Kosovo a proclamé son indépendance, reconnue par de nombreux pays européens. Des revendications indépendantistes existent aussi en Ecosse, au Pays basque, en Corse, en Belgique... S'agit-il d'une tendance de fond ?

Il y a en effet une tension croissante entre la stabilité des Etats et le droit des peuples à disposer d'eux-mêmes. La première cause, c'est la paix, qui favorise la fragmentation des Etats et la remise en cause des acquis. Mais la question de fond, c'est la transformation radicale du pacte étatique, qui est devenu un instrument entre des groupes aux intérêts divergents.

Si un jour les Flamands, les Ecossais, les Bretons, les Catalans ou les Québéquois disent démocratiquement par un vote qu'ils ne veulent plus faire partie de tel Etat, au nom de quoi peut-on les en empêcher ?

Lorsque certains Etats reconnaissent l'indépendance du Kosovo, ils reconnaissent le droit d'un peuple à se séparer d'un Etat parce qu'il ne s'y sent plus à l'aise. Les indépendantistes flamands ne demandent pas autre chose. Il y a un véritable problème lié à la démocratisation très profonde du pacte étatique et au fait que les acteurs de ce pacte disent : "Moi, je ne fais partie de ce pacte que dans la mesure où il me convient. Si ce pacte ne me convient pas, j'ai le droit de m'en aller." La démocratie est beaucoup plus qu'un régime politique, c'est une grande idée selon laquelle chacun a le droit d'être lui-même, à l'égal de l'autre. Ce qui implique que chaque peuple a droit à son propre Etat. On peut faire un parallèle extrêmement intéressant entre le divorce entre les individus et le divorce entre les peuples. La grande question est : qu'est-ce qu'un peuple ? Il y a donc un vrai problème entre la stabilité territoriale des Etats, dont le monde a besoin, et cette dynamique très forte de fragmentation.

L'intégration européenne accélère-t-elle cette désintégration des Etats que vous évoquez ?

Oui. L'intégration européenne a un effet désintégrateur sur les Etats membres. Les Etats perdent beaucoup de compétences qui sont transférées vers l'UE, et certains groupes estiment qu'ils n'ont plus besoin des Etats existants puisqu'il y a l'Europe. La construction européenne, qui reste en principe contrôlée par les Etats, doit donner la voix aux peuples, faire exister ces peuples, et contribuer par là même à la légitimation de ces mouvements.

L'UE n'a-t-elle pas au contraire intérêt à empêcher l'éclatement de la Belgique pour refermer cette boîte de Pandore ?

C'est tout à fait vrai, mais en histoire, la raison ne l'emporte pas toujours, et même rarement. Les Etats de l'UE ont tout intérêt à empêcher l'éclatement de la Belgique, qui est au cœur de l'UE. Mais comment des états démocratiques pourront-ils s'opposer à une Flandre demandant démocratiquement à constituer son propre Etat ?

Quel pourrait être l'attitude de l'UE vis-à-vis de ces nouveaux Etats ?

C'est l'un des grands débats à venir. Si la Flandre devient indépendante, comme l'Ecosse peut-être un jour, sera-t-elle membre de droit de l'UE ou devra-t-elle poser sa candidature ? Supposons que demain, la Flandre devienne indépendante, pose sa candidature d'adhésion à l'UE, et que la Wallonie soit considérée comme l'Etat belge. Que va faire la Belgique wallonne ? Evidemment, elle dira non à l'entrée de la Flandre dans l'UE. On est au début de bras de fer extrêmement difficile entre les Etats tels qu'ils existent, la construction européenne et certains mouvements qui vont jouer la carte de l'indépendance.
Propos reccueillis par Soren Seelow

Bruges, au couchant.

The Belgian regions and communities depend financially on an allowance they receive from the federal government. The idea was for the regional governments to spend only a part of this allowance. The money they would put aside, could then be booked by the federal government as "not yet spent", which would make it's budget seem more balanced.

The Brussels region agreed for 30 million Euro. The French community would set aside 60 million and the Walloon region 30 million. The Flemish government (that combines the government of the Flemish region and that of the Flemish community) hesitated. They feared that if they helped to save the federal budget, they would take away all pressure from the negotiations about the reform of the state. But eventually, they agreed to set aside 400 million Euro, on condition that an agreement on the reform of the state would be reached by July the 15th.

So it seemed at the time the federal budget might have been saved. And with an agreement about the timing for the negotiations on the reform of the state, a "real" government could be sworn in on March the 20th. Some optimists might have thought the worst was over.

But it wasn't. Brussels backed out because they desperately needed the money themselves. And because the government failed again to reach an agreement about the reform of the state by July the 15th, brand new prime minister Yves Leterme offered his resignation to the king. His resignation was declined and the government is still in place, but it's budget is 400 million Euro short, because the Flemish government will now no longer set aside that money.

The Secretary of the Budget: Melchior Wathelet, is clearly not Happy with that. In an interview that appeared in La Libre Belgique today, he said he was "surprised" to hear the Flemish government might spend the money. "If an entity doesn't honour it's agreements, we don't have to compensate for that. They are responsible for this deficit." he says. That the agreement was conditional to begin with, seems to have completely slipped his mind.

The newspaper Le Soir publishes an interview with Michel Daerden: Vice-President of both the French community and the Walloon region. About the federal budget he says he'll keep his word: "We agreed to contribute 90 million Euro to the federal budget. We'll do that." But he also says a new federal state Walloon-Brussels, without Flanders, might be the future. "It's clear: the day we no longer have a federal income tax is the day we no longer have a country". Discussing fiscal autonomy for the regions is unacceptable to him: "If we start discussing situations in which there is a minimum tax at the federal level and the regions get to decide the rest, we are no longer in the Belgian model. If that's where we are heading, we might as well abolish the whole model." This seems like he admits what many Flemings already suspected: he is only interested in Belgium as long as his region can profit from it financially. But it also makes clear what it is that keeps Belgium together: Brussels. The city is claimed by both Flemings and Francophones. If Belgium ceases to exist, at least one of these two language groups will have to let Brussels go.

Le Premier ministre Yves Leterme a présenté, mercredi soir, ses condoléances à la famille du Casque bleu belge, originaire de Poelkapelle (près d'Ypres), tué au Liban. L'adjudant Stefaan Vanpeteghem, 35 ans, a été tué lors d'une opération de déminage dans le sud du Liban.

Le Premier ministre a rendu hommage et respect à tous les hommes et toutes les femmes qui, dans le cadre des missions de paix, remplissent leur mission avec le sens du devoir, a souligné le porte-parole de M. Leterme.

"It's necessary to reform them," Leterme told French magazine Paris Match when asked about the public grants.

Asked about King Albert II himself, Leterme said, "It's more than a function, he's a man I have learned to appreciate."

Belgian daily La Libre Belgique said the push for reform comes from some members of the Flemish parties, including Leterme's Christian Democrats.

A group of Flemish politicians are working on a draft law to limit public funds to the king and his heir, La Libre said.

But a member of the French liberal party -- also part of the government -- is drafting a rival law to ensure Philippe's younger brother Laurent and sister Astrid are not left out of the public purse, La Libre reported.

Too many senators view a shake up of royal family funding as an attack on Belgium itself, La Libre added.

The Belgian royal family - lead by King Albert II - are one of the few unifying systems in this divided kingdom, where tensions between the Dutch-speaking Flemish and French-speaking Walloons have threatened the foundation of the nation. Earlier this summer, Leterme nearly stepped down as Prime Minister when he was unable to settle the fires between the Flemings and the Walloons. But King Albert made him stay.

Quousque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? Quam diu etiam furor iste tuus nos eludet? Quem ad finem sese effrenata iactabit audacia?  

riep Cicero in 63 v.C. in de Romeinse senaat tegen Catalina toen diens plannen van een staatsgreep aan het licht kwamen.

Hoelang zal je ons geduld nog op de proef stellen, Catilina? Hoelang zal die waanzin van je nog de spot met ons drijven? Tot welke grens zal jouw teugelloze brutaliteit op hol slaan?

Nu in veertien maanden Belgische politiek nog maar eens een deadline verstreken is, mag er in het Belgische Parlement ook wel eens een eloquente Cicero opstaan die het ene uitstel na het andere aan de kaak stelt. Want ons geduld wordt al zeer lang op de proef gesteld...

• 21 juli 2007 - toen Jean-Luc Dehaene na de informatie-opdracht van Didier Reynders als bemiddelaar werd aangesteld, verwachtte de koning dat er tegen de nationale feestdag een formateur zou zijn. Dehaene was niet gediend van zoveel ongeduld en gaf op 15 juli zijn opdracht aan de koning terug.
• 15 augustus 2007 - enkele weken onderhandelen op Hertoginnedal zou voldoende zijn om tegen midden augustus een oranje-blauwe regering te hebben. Helaas moest Francis Delpéréee op de dag van de deadline spreken van "un parfum de crise"; een week later, op 23 augustus, gaf Leterme zijn opdracht aan de koning terug.
• 7 november 2007 - na enkele deelakkoorden over socio-economische thema's geraken de oranje-blauwe onderhandelaars het begin november niet eens over de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. De Vlaamse splitsingsvoorstellen werden op 7 november in de Kamercommissie gestemd. De communautaire onderhandelingen vlotten nog minder dan ervoor en op 1 december gaf formateur Leterme zijn opdracht aan de koning terug.
• 25 december 2007 - de formatie begon stilaan een klucht te worden; de teller van het aantal dagen zonder Belgische regering moest gestopt worden. De regering Verhofstadt-III werd gevormd, inclusief een vervaldatum, een nieuwe deadline: Pasen 2008.
• 22 maart 2008 - de interimregering deed wat ze moest doen: een begroting opstellen en de onderhandelingen over de staatshervorming herlanceren (met een zeer beperkt pakket maatregelen als resultaat). De deadline werd gehaald en de - intussen genezen - Yves Leterme legde net voor Pasen bij de koning de eed af als Belgisch premier. De regering Leterme-I werd gevormd, inclusief een nieuwe deadline: 15 juli 2008.
• 8 mei 2008 - zes maanden na de BHV-stemming liep het belangenconflict van de Franstaligen af en kon het splitsingsvoorstel op de agenda van de plenaire Kamer geplaatst worden. Iedereen verwachtte een nieuw Franstalig belangenconflict. Maar dat kwam er maar op het allerlaatste moment waardoor een nieuwe stemming even onvermijdelijk leek.
• 15 juli 2008 - "zonder staatshervorming op 15 juli stappen wij uit de regering", had de CD&V top beloofd. De beloofde regeerverklaring over de institutionele en de socio-economische onderhandelingen kwam er niet en premier Leterme diende zijn ontslag aan aan de koning. Dat werd geweigerd; drie Franstalige bemiddelaars werden het veld ingestuurd, gewapend met een nieuwe deadline, eind juli.
• 31 juli 2008 - de verkenningsronde van de drie bemiddelaars bleek een maat voor niets te zijn; hun opdracht om een nieuw (confederaal ??) kader te vinden voor de institutionele onderhandelingen werd verlengd tot midden september. Het kartel CD&V/N-VA legde gezamenlijk 7 uitgangspunten voor een nieuwe dialoog vast.
• 15 september 2008 - ... ???

Ons geduld (patientia nostra) wordt nu nog maar eens op de proef gesteld. "Deadlines in de Belgische politiek beginnen soapallures te krijgen", beschrijft Eric Van Rompuy het.

De druk van het kartel met N-VA enerzijds en de druk van enkele CD&V-kamerleden en senatoren beperken gelukkig genoeg de bewegingsvrijheid van Leterme om te grote toegevingen te doen. Anderzijds groeit de druk van het ACW die de communautaire profilering van CD&V maar niets vindt (Het kartel schaadt de ziel van het kartel, dixit Jan Renders). Op 21 september houdt N-VA een ledencongres, op 27 september doet CD&V hetzelfde. Die week zal moeten bewijzen

• of de communautaire lijn die het kartel samen heeft gekozen samen verder kan bewandeld worden;
• of die lijn ook daadwerkelijk tot verwezenlijkingen kan leiden;
• of de vaudeville te lang heeft geduurd; het geduld op is; de grens bereikt is en de stekker er wordt uitgetrokken...

CD&V en N-VA betreuren dat de bemiddelaars er nog niet zijn in geslaagd tegemoet te komen aan de garanties die de Vlaamse partijen hebben gevraagd over het heropstarten van een communautaire dialoog. Dat laat het Vlaamse kartel deze namiddag weten in een gezamenlijke mededeling. Uit die mededeling blijkt dat de N-VA haar dreigement voorlopig nog niet uitvoert om de meerderheid niet meer te steunen. Voor N-VA is de kous ondertussen wel af.

Dit moet nu toch wel alle verbeelding tarten. De N-VA verliest toch wel alle geloofwaardigheid bij toekomiste dreigementen met doodlijnen die ze eventueel nog zouden zetten. Voorlopig heeft de CD&V in mijn ogen een radikaler imago dan de N-VA. Dit soort uitstel belooft ook niets goed voor het congres dat de N-VA eind september waarschijnlijk zal bijeenroepen. N-VA, bij monde van Bart De Wever, eist nu wel bepaalde garanties tegen de volgende keer dat de bemiddelaars samenkomen, maar welke geloofwaardigheid heeft dit soort dreigementen nu nog? Tijd om ineens de stekker uit te trekken en in plaats van een confederale logica toe te passen, ineens een volksnationalistische logica gebruiken; de splitsing van België i.a.w.!

Is er dan niets dat de bevoegde politici wakker kan schudden en met hun neus op hun verpletterende verantwoordelijkheid kan drukken? Kunnen ze hun onderlinge twisten en communautaire gevoeligheden dan niet éven opzijzetten om de onzekerheid en wanhoop van de sans-papiers de wereld uit te helpen?

Prettige vakantie, meneer Leterme. Prettige vakantie, mevrouw Turtelboom. Moge het regenen als nooit tevoren wanneer u zich op een ver en exotisch strand nestelt.

Daher muss fast alles in doppelter Ausführung her, Büchereien, Schulen und Universitäten, Rundfunksender, Zeitungen und Sportverbände. Und eben auch Parteien. [welt.de]

Es ist beinahe erschreckend, wie sehr der Hass zwischen den Leuten immer größer wird. Und das alles nur wegen unterschiedlichen Sprachen. Jahrhundertelang im gleichen Land scheint nun der verbale Bürgerkrieg geboren. Belgien ist unregierbar. Alles nur noch Chaos.

Soll Belgien nun geteilt werden? Würde dann alles besser werden? Und was wäre das für ein Zeichen für die EU?

The King has enlisted the Assistance of three other Political Leaders - François-Xavier de Donnea, Raymond Langendries, and Karl-Heinz Lambertz - in the Hopes that they, along with Mr Leterme, can create Solutions to the Growing Unrest between Wallonia and Flanders. Langendries has known ties to Persia Zuur, the Socialist Walloon who has been Independently Negotiating with Flemish Separatist leader Elton Jansen in an Effort to Head Off the Movement to Split Belgium in Two.

-The Minister of Information.

"Eet Leterme schuld aun alles ?" wuirter dees daugen soms gopperd.

Tuurlek nie, aun da slecht weer van tegenworrig eet den Nyves giên inkele schuld.  :lol: allei da hoopek toch !

Den Neddy de Mey daurintegen....  maur die eet beloofd dattet volgende week echt zommer wuirt, maur wie geluuft die minsen nog ? :lol:
We zeun wel zien.

Bij de weg : Eeter iemand nog iet guurt over die opweirmink van deirde.... daur es blekbaur de leste monden nie veel miêr van te meirreken vinnek :lol:

Members of Local Governments in Regions representing both French and Flemish Citizens have been increasingly squabbling over language and other Matters, leading some to believe that Belgium Itself may be headed for a Break-Up. Flemish Separatist Leader Elton Jansen has been Quite Vocal about the Matter, saying that Persons in Wallonia, which is generally Less Prosperous than Flanders to the North, unfairly suck up Resources that rightfully Belong to the Flemish.

Leterme, who hails from West Flanders and has Struggled to maintain a Unity Government during his Tenure, had only been Prime Minister for less than Five Months. His Resignation hurls the Nation of Belgium into an Uncertain Period. Meanwhile, Zuur, often criticized for his ties to Corrupt Politicians and Businesspersons, has been in Talks with Jansen and other Separatist Leaders in an Effort to Calm some of the recent Flare-Ups and work towards his Socialist Agenda of a United Belgium.

--The Minister of Information

Op deze website legden we u dinsdag enkele prangende crisisvragen voor. Meer dan 4.000 lezers vulden onze enquête in. Hieronder ziet u de resultaten.

Let wel: dit is geen zogeheten representatieve opiniepeiling, zoals die wel eens door een officieel bureau wordt gehouden.

Dit is uitsluitend het resultaat van de online poll.

Waalse vrienden, laten we scheiden zonder rancunes. Het Belgische model is gedaan, het nu nog langer rekken via een systeem dat confederalisme heet (maar het in principe niet zal zijn, aangezien dit aparte staatshoofden, aparte vertegenwoordiging in de EU/VN/etc... zou inhouden), is niets meer dan de doodstrijd rekken. Laten we een eind aan België maken, deze farce heeft lang genoeg geduurd. Laten we werk maken van de echte problemen van de mensen en er dus voor zorgen dat het Belgische regime dit niet langer kan tegenhouden. Laten we scheiden.

Vlaanderen onafhankelijk, Wallonië onafhankelijk en de Oostkantons terug bij Duitsland!

Hoezeer ik de provincialen van de CD&V en de NVA ook veracht, hoe idioot hun ideeën ook zijn, toch is het niet hun schuld dat het land in crisis is. En hoe koppig die Franstaligen ook zijn, en hoe vastgeroest hun visie ook is, en hoe stereotiep ze de Vlamingen ook afschilderen, het is evenmin hun schuld.

Je kunt de beide partijen moeilijk verwijten dat ze het spel spelen volgens de regels. En het zijn die regels die niet deugen. Welke regels? On avant:

- Federale en deelstaatverkiezingen vallen niet meer samen: je kunt niet verwachten dat partijen toegevingen gaan doen als er volgend jaar opnieuw Vlaamse verkiezingen zijn. Dat is de logica zelve.

- Er is geen kieskring die het hele land omvat. Gevolg: alleen Franstaligen kunnen op Franstalige partijen stemmen en alleen Vlamingen kunnen op Vlaamse partijen stemmen. En waarom zou je rekening houden met de vragen en behoeften van een bevolkingsgroep waar je toch nooit stemmen zal kunnen rapen? Je krijgt dus twee kampen die argumenten bouwen met twee totaal verschillende achterbannen in het achterhoofd. Het parlement is geen federaal parlement, dat is een Vlaams parlement en een Franstalig parlement dat samen wordt gezet. Idem voor de regering. Als de CD&V een deel van hun stemmen aan de andere kant van de taalgrens zou moeten halen zou het wel twee keer nadenken voor ze een grote bek optrekken over een staatshervorming. Zolang er geen federale kieskring is (wat in andere federaties gangbaar is) zal daar niks aan veranderen.

Dus: ik ben voor een staatshervorming. En wel in de vorm van een federale kieskring en het samenvallen van verkiezingen. Dat zou een heleboel problemen oplossen. Jammergenoeg is CD&V-NVA er natuurlijk niet voor te vinden. Daar hebben ze geen rationele argumenten voor (aparte verkiezingen onderstrepen het verschil tussen de federale staat en de deelstaat, en een federale kieskring is voor Dewever al helemaal niet bespreekbaar want federaal=slecht want federaal=onwerkbaar. Zoek daar zelf maar eens de logica achter. Nochtans heeft Bartje gestudeerd.). Als de verkiezingen in de deelstaten samenvallen met de federale verkiezingen is het bovendien ook gedaan met de ridicule verhuis waarbij leden van het Vlaams parlement en de Vlaamse regering schaamteloos deelnemen aan de federale verkiezingen, alsof ze zelf de point van een federale staat niet doorhebben. België heeft nog veel te leren op dat vlak.

Volgens Adam Smith is een regering in een kapitalistische omgeving een instrument om eigendom te beschermen. Ze is dus eigenlijk in het leven geroepen om de rijken te beschermen tegen de armen, ofwel mensen die eigendom hebben tegen mensen die er geen hebben. In dit land, dat door Marx als het schoolvoorbeeld van kleinburgerlijke eigendomsverhoudingen werd gezien, is dit alles nog meer waar dan ergens anders.

België is niet een door een regering geleide staat. Neen, er is zelfs geen regering. Hier zijn de bezitters van het land de rechtstreekse onderdrukkers van het volk, dat zelfs geen eigen land of economische macht bezit. De politieke kaste die in andere landen de buffer is tussen het volk en de economische macht is hier vervangen door een anarchistische bureaucratie en een op maffia-achtige wijze gestructureerde dievenbende die zich vermomt achter het masker van de politiek. De machtskaste noemt zichzelf dan wel politiek, maar in werkelijkheid is het een belangenvereniging die zich als een parasiet heeft vastgezet op de werkkracht van het volk. De enige eigendommen die deze staatsmacht wil beschermen zijn de eigen eigendommen en de inkomens die gegenereerd worden uit het afzetten van deze volksmassa.

In de economische recessie die er nu aankomt, zullen de beschermers en eigenaars van deze staat zelfs zover gaan om hun trouwe bondgenoten, die altijd heel graag in het Belgische verhaal meedraaiden, te bestelen. Deze trouwe bondgenoten zijn de rijke middengroepen uit onze samenleving. Zij vonden dat de Belgische staat hun garantie was voor hun privé-eigendom. Het zal blijken dat deze staat niet langer deze optie nastreeft. Voor het gepeupel dat zich staatsmacht noemt, is het nu graaien en wegwezen geblazen. En men zal daarbij iedereen bestelen die bestolen kan worden, ook de vrienden uit de middenklasse. En nadat men alle vrienden en familie gedropt heeft in de lucratieve staatsorganen en -ambten is het nu tijd om er even uit te trekken.

Er kunnen nu nieuwe (of andere) poppenkastspelers op het toneel worden gezet. Ze zijn geproduceerd door dezelfde bedrijven als de vorige en ze hebben allen het democratische virus, dat we eigenlijk best volksverlakkerij zouden noemen, onder de huid. Als de nieuwe poppetjes niet snel genoeg leren dansen naar de pijpen van de bank- en andere magnaten dan zijn er nog de ultieme middeltjes zoals verkiezingen. Daar kan het volk zich nog eens lekker laten gaan. Het heeft dan de keuze uit verschillende soorten peperkoeken partijmannetjes en hun pretpartijtjes. De lol zal duren tot het geld en de middelen van de bevolking volledig zijn herverdeeld onder de verschillende bendes (partijen genaamd). Dat is nu niet meer veraf. Nu al teert die snert-elite op geld dat eigenlijk aan onze oude mensen toekomt. Vroeger noemde men dergelijke individuen en bendes beurzensnijders en ze werden opgehangen. In onze democratie noemt men dat zootje ongeregeld nu staatslui.

Er is blijkbaar niet alleen een monetaire inflatie. Onze tijd lijdt duidelijk ook aan een volledige inflatoire meltdown van alle normen en waarden. De staatsmacht heeft nu al meer dan 400 dagen de tijd gekregen om alle meubelen en kleren en andere goederen van het volk mee te grissen die verhandelbaar zijn. Ze heeft ze lekker verdeeld onder de Vlaamse en Waalse vrienden aan de top. Wij zijn benieuwd hoeveel tijd die laatste nu nog zullen krijgen om in de verlenging te spelen.

E. Hermy
Algemene coördinator

Er zijn redenen waarom ik hier zo laat mijn licht over laat schijnen. Het is mij vooral beu, of om het met een doeltreffender Meetjeslands equivalent te zeggen: het is mij spoegverleet. Niet Yves Leterme: de geitenhoeder kon sinds de aanloop naar 2004 al niet op mijn sympathie rekenen. Niet het CD&V of de Vlaamse Beweging, gezien ik daar nooit enige affiniteit mee gehad heb. Niet de kuren van de Walen, gezien ik die ruim overschat vind. Niet BHV.

Wat dan wel? Dat voortdurende rondjesgedraai. Tot een paar dagen geleden vond ik alles razend interessant. Maar nu staan we nog eens op het beginpunt. Dezelfde discussie's blijven, dezelfde holle antwoorden weerkaatsen. Op blogs lees je ten duizende male dezelfde sloganesk ingepompte standpunten en dito antwoorden. Is, meer dan een jaar na de verkiezingen, bijna iedereen in het nonsenschip dat 'communautair' heet gestapt? Go fuck horses, of geiten zo je wil.

Maandag werd Leterme op voorhand al uitgespuwd door CD&V en N-VA, hooggeplaatste toppolitici lieten hun ongenoegen uitten over de gang van zaken. Gisteren wordt de Ieperling opnieuw als een martelaar onthaald, en dat allemaal zonder dat hij onder druk is gezet door het kartel. Yeah right. Wie dat gelooft, gelooft waarschijnlijk ook dat het mislukken volledig de fout van de Franstaligen is.

"Leterme is, zoals voorspeld overigens, slachtoffer geworden van een duivelspact dat hij getekend heeft met een formatie die openlijk flirt met het einde van België.", aldus LE MONDE.

Dat ligt behoorlijk dicht bij de waarheid, als je het mij vraagt. Oorspronkelijk was het kartel een springplank naar de zestien, maar door de komst van Dedecker kunnen ze dat nu niet meer opblazen. Want dat staat als een paal boven water: als je de veranderingen bij Leterme ziet (van harde flamingant tot staatsman die zich vastklampt aan het getal zestien), kan je er prat op gaan dat het niet in de oorspronkelijke plannen stond om N-VA zolang mee te sleuren.

Ik kan het ten treure herhalen: het communautaire is een gecreëerd probleem, BHV splitsen kost Vlaamse stemmen, en in tussentijd worden er geen andere problemen aangepakt. Wat Leterme ook tot in den treure mag herhalen de laatste dagen, maar zijn begroting met overschot is een leugen die Verhofstadt nooit zou uitkramen.

ARM VLAANDEREN, en stilaan ook ARM BELGIË/PAUVRE BELGIQUE.